Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{March 13, 2010}  

Een heel klein pilletje. 10 mg, 2 keer per dag, op vaste tijden innemen. De Bijsluiter. Groter dan het pilletje. De Bijwerkingen. Langer dan mijn laatst gelezen boek van Herman Koch.
Ik heb nog  2,5 uur tot mijn afspraak. Een glaasje water, pilletje erin, niets aan de hand.Omkleden voor mijn afspraak, in mijn pyjama aankomen is ook zo wat. Dan ben je meteen een ‘patiënt’ en het staat ook nogal raar in een hippe koffie tent. Tsja, misschien is de pyjamalook wel nog veel hipper. Alleen weten de hippe mensen dat pas, zodra ze dat zelf ook dragen. Het is zelfs een betaalbare hippe look!
Ik ga even zitten. Niet omdat het moet, gewoon omdat het kan. De stoel is te recht. Misschien maar even in mijn Fatboy gaan zitten. De Fatboy is een hippe zitzak. Pyjama’s zijn uiterst geschikt voor het zitten in een hippe zitzak.
Ik moet mijn mobiel meenemen naar mijn Fatboy. Dat is veiliger voor als ik toch iets merk van de morfine. Je weet het niet. Ik heb wel van te voren besloten dat ik er geen bijwerkingen van ga krijgen. Dan zou het hele idee voor niets zijn geweest. Mijn familie morfine medicijnen doen hun werk niet meer, of de pijn wordt steeds erger. Echte pure morfine, i.p.v. de familie van morfine, moet nu 2 maanden zijn werk gaan doen. Doet Morfientje het goed, dan nog een keer 2 maanden. De komende 4 maanden is morfine dus mijn vriend.
Heel langzaam schuifel ik naar mijn Fatboy. Hij is blauw, mooi.
Mijn maag hangt onderste boven. Mijn slaapkamer lijkt veel verder weg dan de 2 meter die hij is verwijdert van de huiskamer. Ik loop langzaam, maar niet omdat het moet. Ik ben duizelig. Mijn ogen voelen hangend aan, traan ogen. In de zitzak. Even uitrusten. 10 minuten zijn verstreken nadat ik het hele kleine morfine pilletje heb genomen.
Misschien moet ik even in mijn bed gaan liggen. Niet omdat het moet. Hoe kom ik weer uit deze zitzak? In bed. Telefoon? Check. Water? Check. De Viva? Check. Ik kan niet lezen. Alles draait. In mij. Ik wil niet slapen, maar mijn ogen wel. Ach, even liggen kan geen kwaad. Ik schrijf alles op wat ik voel. Alleen het papiertje is niet recht, of de lijntjes zijn er niet. Alles staat schots en scheef. Ik kan niet goed praten. Vriendje aan de telefoon. Misselijk, ….slapen…oog dik voelt, slapen, mobiel zacht, tuut, tuut, tuut. Ik lig, mijn ogen zijn dicht. Niet omdat ik het wil, maar omdat het moet. Het moet van de morfine. Dat hele kleine pilletje, wat in een disco nog zo hip is, is nu de baas. Mijn arm doet pijn. Die wilt niet liggen. Mijn arm luistert niet naar de Morfine. Arm wilt niet liggen, maar mijn lichaam kan niet anders. Ik wil slapen. Het is 12:30 uur. Ik was eigenlijk net wakker. Echt wakker. Klaar om weg te gaan.
Ogen dicht. Draaiende dingen. Oh, het is mijn maag. Alles is in een waas. Mijn vriend komt binnen en vraagt of ik slaap. ‘Mijn hand slaapt niet.’ Ik haal mijn arm onder de deken vandaan. Hij is grauw/groen. Die kleur hebben we in een jaar nog niet gezien. Zet hem maar op de foto, dan kan de dokter hem ook zien. Of in een foto lijstje op zijn bureau zetten. Een titel erbij:       ‘De behandelde arm, die niet behandeld wilde worden‘. Of      “De arm met zijn eigen wil’ De grauw/groene kleur laat zich niet fotograferen.
Misschien maar even lopen. Dan wordt de doorbloeding vast weer beter. Ik haal het rekverband eraf. Ik loop. Ik sta stil. Ik begin te schreeuwen, te huilen, harder te schreeuwen. “Haal mijn arm eraf!!!” Ik voel een hamer op het open bot in mijn elleboog. ‘Ik wil een pijnstiller, ik MOET een pijnstiller!’ Maar ik heb al Morfine op. Een zetpil, open maken? Mijn vriend belt de dienstdoende arts. Er wordt geadviseerd naar het ziekenhuis te komen. Ik kan niet naar het ziekenhuis. Ik kan niet schreeuwend naar het ziekenhuis. De politie zal me oppakken wegens overlast in pyjama, want die weet nog niet dat het hip is, een pyjama.
De dokter hoort me schreeuwen op de achtergrond. Hij snapt nu zelf ook wel dat ik niet kan komen. Het ziekenhuis kan wel hier komen. Zetpil begint zijn werk te doen. Ik schreeuw nog maar om de minuut. Na een uur kan ik weer ademen. Een douche, ik wil een douche. De morfine moet worden uitgezeten. In het ziekenhuis hebben ze wel een tegengif voor morfine. Maar ik wil een douche. Een barkruk onder de douche. Erop zitten, of het vasthouden? Mijn arm wilt geen douche. Schreeuwen onder de douche. Ik wil wel een douche en ik ben de baas over het kleine pilletje. Morfine ga weg! Ik wil wakker worden! Ik wil wakker worden, gewoon omdat het kan! Na heel veel Dyclofenac en Opioiden zijn we een dag verder. Knallende hoofdpijn. Uitgeput. ”In plaats van een pijn-killer” werkt Morfine bij mij als een ”pijn-giver” Nooit meer Morfine!

Advertisements


Denise Lensink says:

Ah Gaby!!
Ik dacht laatst nog hoe zou het met je zijn maar ik had geen idee dat je nog zo met je arm loopt! Vind het zo vervelend voor je!! Ook de foto’s, ik zit gewoon met een brok in mijn keel te lezen. Wat een #$% pijn!!
Hou vol en zet hem op!!
Een hele dikke knuffel Denise



gabstar25 says:

Lieve Denise,

Wat leuk dat je reageert! Hoe gaat het met jou? En je mooie baby!!!
Ik hoop je terug te zien bij mijn volgende blog 🙂
Ben je ook op Facebook?
Heel veel liefs,
Gaby



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: