Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{July 28, 2010}   Plassen in een klein potje

Wow ik voel me echt beter! Geen morfine meer! Wat kan ik doen? De badkamer! Schrobben met spul op de tegels en schoon! Nog nooit zo blij geweest dat ik de badkamer kon schoonmaken!

Wow, wat een pijn in de rug. ‘Waarom ga je de badkamer dan ook schoonmaken?’ hoor ik veelal aan de andere kant van de telefoon. ‘Gewoon, omdat het kan…’

Nacht 1: Is dit spierpijn?
Nacht 2: Zijn mijn elektroden verschoven? Zalf op mijn rug, ik schreeuw                                                                                           het uit. 
Nacht 3: Huilend naar de douche…naar de woonkamer, naar de tuin… (veel groter is mijn huis niet 🙂 ) Huilend naar de bank in de woonkamer.
8:00 uur Bellen, mobiel, anesthesist. ‘Heb je koorts?’ Nee.
‘Kan je je kin op je borst doen?’ Nee.
‘Nu komen!!’ Nu komen? Ehm…kleding, geen koffie, fiets. Op de fiets zonder dat ik mijn hoofd kan draaien. Het is rustig op de fiets. Mooi weer. Zomervakantie. Niemand op de weg. Ik wil rolschaatsen, op de weg, in de zomervakantie. Wedden, als ik bij de dokter aankom, kan ik vast weer mijn hoofd bewegen en is er helemaal niets aan de hand! Maar de anesthesist heeft hier helemaal geen goed gevoel over en belt hoofd anesthesioloog, alias ‘De snor’. Ondertussen wacht ik in de wachtruimte om bloed te laten prikken. Een nummertje trekken. Alsof we bij het postkantoor zijn. Het wachten duurt lang. Mijn anesthesist komt eraan met ‘de snor’ in een operatiejas. Hij heeft een hartoperatie…althans niet hij, ‘de snor’, maar dat doet ’de snor’ dan. Ik ben net aan de beurt om bloed te prikken, dus zij moeten wachten. Wachten op een vrouw in een overvolle wachtkamer. Na het bloedprikken moet ik een urine monster afgeven. Plassen in een potje. Ik moet niet plassen. Helemaal al niet in een potje. Plassen terwijl 2 mannen op me staan te wachten, 1 in een operatie jas net, weggeglipt v een hartoperatie, die ook wacht.
 Toch een druppel proberen. De druppel wil wel, maar richten in een klein potje, terwijl ik mijn kin niet naar beneden kan richtten…en geen man ben…
Ik sta weer in de wachtkamer en krijg ter plekke een thermometer in mijn oor. Onderzoekskamer. Bespreking. Spoedoperatie…, maar dan niet meteen. Want de O.K. is vol. Er ligt natuurlijk nog altijd iemand op de operatie tafel met een hartoperatie die wacht op ‘de snor’, die is weggeglipt om me te laten plassen in een klein potje.
Spoed operatie, maar dan over 2 uur. 2 uur pauze. Natuurlijk is nu mijn batterij van mijn mobieltje leeg. Mijn vriend komt eraan. We gaan naar het park met Cola en meloen. Lekker weer. Zonnen. Ik heb helemaal geen gevoel alsof ik een spoedoperatie heb. In de spannende  ziekenhuis series op tv gaan ze bij spoed operaties niet relaxen in een park! Het is tijd om me te melden, operatie pakje aan, infuus geprikt en mijn bed wordt weggereden met mij erin. Dag Ruben, veel plezier in het park!
Op de operatie tafel bouwen ze een steriel veld om me heen. Het heeft meer weg van een blauwe tent. Leuk, ik lig in een tent.
De snor zegt dat hij de ontsteking op mijn rug kan zien en dat het een heel kleintje is. Gelukkig! Als hij me heeft open gesneden en de boel v binnen bekijkt, schrikken alle 2 de anesthesisten. Ik voel me ongemakkelijk wanneer dokters schrikken als ze in mijn lichaam kijken. Wat is er aan de hand? Niets aan de hand toch? Ik lag net nog in het park!
Om niet te veel in onsmakelijke details over te gaan. Wie weet lees je deze column wel als je aan het eten bent. Noemen we voor de makkelijkheid het vieze groene pus even smurfensnot. Het smurfensnot zal al helemaal verspreid op mijn ruggenmerg. Ik heb nog nooit smurfensnot op mijn ruggenmerg gehad, dus ik weet niet helemaal hoe dat eruit ziet en wat dat doet, maar ik kon me er wel iets bij voorstellen. Ik durfde niet om een spiegel te vragen, zodat ik het kon zien. Dat was ook niet te doen geweest, want ik lag in die tent…met dokters eromheen, die het smurfensnot op mijn ruggenmerg aan het bestuderen waren.    
 ‘Je had geen dag later moeten komen’ zei de Snot.. ehm Snor! Na de grote schoonmaak operatie en dichtgenaaid te zijn, terwijl de snee toch open blijft, kon ik naar huis. Met antibiotica en morfine zou dat moeten lukken. Als ik in het ziekenhuis zou blijven, dan had ik dezelfde morfine en antibiotica. En ik voelde me stukken beter, zo zonder smurfensnot.

Ik sta op en wil op de wekker kijken. Het lukt niet. Mijn hoofd zit vast. Die zat altijd al vast, maar hij draait niet meer. Ik voel een ijzeren helm in en op mijn schedel drukken. Taxi in, naar het ziekenhuis…met spoed. Nee, niet eerst naar het park…echt met spoed! De taxi chauffeur neemt het erg letterlijk en rijdt door elk rood licht. Ik zie taferelen dat het mis gaat en we een aanrijding krijgen. Dan moeten we naar het ziekenhuis. Dat zou goed uitkomen.
De spoedeisende hulp. ‘Hallo?’ De beveiligingsman zegt dat er zo iemand komt. Wachten op de spoedeisende hulp. In dit ziekenhuis gaat spoedeisend altijd gepaard met even wachten.
Koorts, morfine, zusters, broeders, familie, en dan het MRI apparaat. Een tunnel. Daar durf ik wel in hoor! Op mijn rug op de operatie wonden. Oei, toch geen goed idee. Wat maakt dat ding een lawaai! Het plafon van de tunnel zit een halve centimeter boven mijn gezicht. Ik krijg het benauwd. Ik wil eruit! Nu!! Eruit. Ademhalen. Op de gang. De neuroloog geeft me 2 keuzes. Of erin, of platgespoten erin.
Ik wil het zelf kunnen. Maar wel op mijn zij. Niet op mijn rug. Dat doen we. Na 40 minuten erge trillingen met kabaal mag ik er weer uit. Ik ben trots! Volgende opstakel. De ruggepunctie. De naald in mijn rug trekt krom. Na 3 pogingen komt er een andere prikker. Het is een man van de oude garde, die mijn rug stevig beet pakt. Ik schreeuw dat ik net ben geopereerd, maar het kan die man niet erg veel schelen. Alsof hij boos is dat hij voor een ruggepunctie moet komen. Het is niet mijn schuld dat jij dienst hebt!
Ik wil weg uit het ruggepunctie kamertje! De opname. ‘We houden je toch wel een nachtje hier.’ Dit wordt al gauw 2 weken ‘hier’. Met 6 zakjes gif per dag. Hersenvliesontsteking. Ach, weer eens wat anders dan een zonnige zomer in het park!

Advertisements


Silvia Domingeuz says:

Hey Gaby,

Hoop dat je je inmiddels beter voelt. Ga lekker genieten van je wel verdiende vakantie!

Sterkte meid!

X Silvia



gabstar25 says:

Hi Silvia,

Hoe is het met jou??? Wat leuk dat je mijn columns leest!
Jaaaaaa vakantie whoohooo over paar wkn 🙂 En jij nog op vakantie geweest?
xx



petra says:

Goh, je zou bijna denken dat het gezellig is zo aan het infuus;-)
Thanks fore the colum girl, kan ik me weer wat meer verplaatsen in je medische rollercoaster world! Sterkte! Big xxx



[…] The busiest day of the year was July 28th with 49 views. The most popular post that day was Plassen in een klein potje. […]



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: