Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{August 13, 2010}   Zorgtekort

In het ziekenhuis krijg ik wekelijks nieuwe buren. De ene komt midden in de nacht, de ander overdag. De ene snurkt ‘s nachts en soms ook overdag.
Om 8 uur s ‘ morgens worden de gordijnen opengerukt en luid gevraagd wat ik wil eten. Ervoor om 6 uur komen ze nieuw gif in je infuus stoppen. Om de 2 uur, terwijl je slaapt, zie je plotseling een fel licht in je oog. Droom ik? Het zijn de neurologische onderzoeken die elke 2 uur plaatsvinden. Even je ooglid omhoogschuiven en dan met een lampje erin schijnen. Doet je pupil iets? Mijn pupil wilt slapen. ’’Tsja, je bent hier in het ziekenhuis.’’ , blijft het antwoord. Ja, daarom juist!
De zusters hebben geen tijd, werken keihard en zijn erg druk. Druk met lampjes in iemands oog schijnen, om te kijken of die mag blijven op de afdeling, of naar de Intensive Care moet. We hebben namelijk hier geen tijd om mensen te gaan voeren.
Mijn buurman en ik zijn het zat. We willen op alle rode knopjes gaan drukken om wat lol in de brouwerij te brengen. Nu is het zo dat een rood knopje staat voor ‘zuster kom eens snel?!’’ Na 15 minuten wachten heb je kans dat een verdwaalde zuster van de andere kamer toevallig even langs komt, maar niet speciaal voor jou, omdat je op het rode knopje hebt gedrukt. “Als we elke keer moeten komen, als een patiënt op een rood knopje drukt…(dat was nog net geen retorische vraag)
Mijn buurman ligt op zijn naakte rug in de badkamer. Hij zat al 30 minuten met kippenvel te wachten, met de orders zich niet in zijn eentje, van de douchestoel in de rolstoel te hijsen. Hij kreeg het te koud om nog langer te wachten. Het onvermijdelijke gebeurde. Op de grond werd hij huilend gevonden door Nina van kamer 7A-3. De blinde helpt de manke, zei de zuster lachend. Dat vonden we niet om te lachen. We kunnen alles leuker doen klinken dan het is, maar de feiten blijven hetzelfde. En hoe leuk kan je het ‘tekort aan de oh zo nodige zorg’ maken. Het zorgtekort dringt duidelijk door.
Mijn overbuurvrouw is een ex-verslaafde. Ze neemt geen Drugs meer, alleen methadon en een fles Port per dag. In de nacht staat ze op om naar de wc te gaan. Heel normaal zou je zeggen, tenzij je denkt dat de wc naast mijn bed is. Ze valt met haar hoofd als 1e op de grond. Ik schrik en druk op de rode knop…tegen beter weten in. Maar dat doe je dan. Je gaat niet zitten wachten en kijken hoe de dame in kwestie naast me vallend komt plassen. Plotseling ben ik beter, want ik spring uit bed en pak haar beet. Ik hou haar niet, want mijn arm is toch ziek. Ik roep om hulp: ‘Help!’ Ik hoor een team rennen…wow, dit werkt! Voortaan als ik wil dat de zusters doen wat van de dokter moet, zoals mijn wond verschonen, ga ik gillen. Dan maak ik mijn snurkende mede patiënten wel wakker, maar ja…Dit is een ziekenhuis!

Advertisements


et cetera