Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{September 20, 2010}   Dat smaakt naar oranje!

1) “Al die morfine kan toch niet goed zijn voor een mens??”
2) Nee, maar zonder de morfine is het niet goed voor meerdere mensen om mij heen.
1) “Ja, maar de morfine heeft toch invloed op de hersenen?!”
2) Dat kan ik wel ontkennen, maar dat klopt dan niet.

Ik ga een sms schrijven en zie gelijktijdig een peuter vallen in de gang. Ik sms ‘oei’ i.p.v. ‘Hallo’.

‘Waar is mijn mobieltje?’ zeg ik met mijn telefoon bellend in mijn hand.

Ik zoek mijn telefoon in mijn bed en vraag: ‘Waar is mijn winkel?’
Mijn vriend, die dit zeer vermakelijk vindt, vraagt: ‘Wat verkoop je dan?’
Ik zoek verder, pak iets onder de deken vandaan en zeg: “sokken.”

Je weet wel; dat dingetje van dinges op dinsdag!
Het is groen en het ligt? Wat dan? Ja, dat weet ik dus niet!

De woorden zoeken in mijn hoofd gaat erg langzaam. Als het juiste woord gevonden is weet ik de vraag niet meer.

Ik sta onder de douche en wil mijn nagellak er afhalen. Ik pak een watje en haal mijn oogschaduw eraf, terwijl mijn ogen al schoon waren. Mijn nagellak zit er nog op. Ik ben blij dat ik geen nagellakremover heb gebruikt.

Als ik naar de keuken loop voor een glas water, kom ik terug met een pot Appelmoes.

Als ik koffie ga zetten, vind ik mijn mobiel terug in de magnetron.
Er is gedweild. Ik pak mijn mobiel uit de magnetron en stop mijn nieuwe aluminium beker in de magnetron.
Er mag geen aluminium in de magnetron. Ping! Ik pak de aluminium beker uit de magnetron. Gloeiend heet! De helft valt eruit in de magnetron, over de koelkast en op de grond. De andere helft zit nog in de aluminium beker. Gelukkig! Ik pak hem op en laat het vervolgens op het aanrecht vallen. Het is nog steeds erg heet. De koffie vloeit onder het fornuis, in de bordenlade die open staat en weer op de grond. Ik heb geen zin meer in koffie en sta op. Auw, de punt van de deur van het keukenkastje in mijn hoofd. Ik loop naar de spiegel om te kijken of ik bloed zie of een bult. De spiegel is vies. Ik pak het schoonmaakspul in spuitverpakking en een doek. Het schoonmaakspul valt. Het spuitsysteem is kapot en het schoonmaakspul op de vloer.
Waarom gebeurt dit nou nooit op dagen als er nog niet gedweild is!

Zullen we een pizza huren? Ja hoor, we brengen de doos wel terug.
Zeg eens gedag in het Nederlands! ‘Ciao!’

We kijken een serie op tv. De serie is afgelopen en er is een nieuwe serie begonnen, alleen ik heb dat niet door.

Ik denk dat ik een nieuwe taal ga ontwikkelen. ‘Morfs’ ga ik het noemen. Ik praat Morfs. En iedereen die mijn taal niet begrijpt, neemt maar een morfine pilletje.

Advertisements


{September 3, 2010}   Verslaafd!

Je bent een junk! , zegt steeds een nieuwe zuster elke dag. Dat zeggen ze niet tegen mijn buurvrouw, die methadon drankjes drinkt, maar zij is dan ook een ex-verslaafde.

Ik ben geen junk. Ik gebruik wel veel morfine, maar ik ben niet verslaafd. Nu zeggen verslaafden wel eens vaker dat ze niet verslaafd zijn. Ik zal dan ook toegeven, om geloofwaardig over te komen, dat ik lichamelijk verslaafd ben. Niet geestelijk

Een keer was ik ziek. Ik bedoel echt ziek. Niet aandoening ziek, maar kotsen etc. Aangezien ik niets binnen hield, dus ook niet mijn medicatie, kreeg ik afkick verschijnselen. Daar lag ik dan als een junk die ‘cold turkey’ gaat, heen en weer te spartelen. Mijn lichaam wilt graag dat er voorzichtig wordt afgebouwd in plaats van de ‘cold turkey’ methode. Ik wil ook graag afbouwen met de morfine. Daar was ik ook stellig mee bezig en ik had al trots 1 pil van de overdosis afgebouwd. En toen kwam er een spoedoperatie en hersenvliesontsteking tussen… en dat is echt geen excuus.
Nu geven verslaafden wel vaker excuses, dus mijn geloofwaardigheid hier wankelt licht.
En daarmee ga ik naar de huisarts….huisarts nummer 2 . Degene met meer ervaring. Soms is het fijn om hetzelfde verhaaltje te horen, maar dan met meer ervaring.
Trillend als een rietje, begeleid door mijn vriendje ga ik naar binnen. Niet trillend van de morfine, maar trillend van angst (nee, echt geen excuus), bang dat ze mij ‘verslaafd’ zou noemen.
Ondanks dat ik van de 1e minder sterke morfine af moest gaan bouwen, heb ik nu extra morfine, een sterkere variant…voor de nasleep van de hersenvliesontsteking. Nu gebruik ik inderdaad minder van de 1e minder sterke morfine, maar alleen maar omdat ik dus een sterkere morfine erbij heb. (zie je, geen excuus) Ik moet nu eerst van de 2e morfine af, voordat ik van de 1e morfine af kan. Maar kan ik sowieso wel van de
1e morfine afkomen? Ik neem hem toch echt niet voor niets.
Mijn aandoening en pijn gaan niet weg. De morfine kan wel weg. Maar dan? Dan zit ik op bed en kan ik niets, wil ik niets, moet je vooral niet in de buurt komen en wil ik tegelijkertijd een arm om me heen. Mijn vriend Ruben zegt zonder 1 seconde na te denken dat hij dan naar een hotel gaat. Ik kijk hem aan en zeg dat ik dan dus naar een hotel ga. Ik neem mijn, dan volledige, thuiszorg wel mee naar het hotel. Hotelzorg. Een zorghotel, nog beter, maar dat betaalt de verzekering weer niet.

‘Dag dokter ik wil graag 1 flesje gelegenheid morfine.’
Heel geselecteerd uitgezochte gelegenheden. Nee, niet voor een gewoon bezoekje, maar puur echt voor een eventuele bruiloft, feestdag of pretreisje.
Ik heb nu eenmaal een beetje van de taart van vrijheid geproefd, ook al zou ik erna er een week van in bed moeten blijven liggen. Keuzes maken, politiek correct afwegen etc. Dat is misschien makkelijk als je een weegschaal bent, maar ik zit al gauw in een loyaliteitsstrijd. Het gaat nou eenmaal om wat haalbaar is, wat ik kan en niet over wat ik allemaal zou willen.

Ik duik onder de tafel en verwacht dat de dokter met folders over verslavingsproblematiek aankomt. Maar de dokter kijkt me vriendelijk aan en zegt: ‘Wat denk je van morfine pleisters of methadon al geprobeerd?’ Die werken prima in combinatie met je morfine nr. 1. Ik kijk van de dokter naar Ruben en weer naar de dokter, maar ze maakt geen grapje. Methadon? Ja, methadon, de pijnstillervorm. Zolang je deze medicatie blijft gebruiken voor chronische pijn, dan raak je niet geestelijk verslaafd. Als ‘wij’ dit zouden nemen wel. Als het allemaal niet meer werkt omdat je eraan bent gewend dan laten we de chronische pijnpatiënten 2 maanden ervan afkicken en dan begin je gewoon weer opnieuw. Dan werkt de morfine weer optimaal. Ik denk aan Optimel, maar dat heeft er niets mee te maken.
Was dit nou maar ook zo gemakkelijk voor mensen met een geestelijke verslaving!



et cetera