Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{February 6, 2011}   Behoeftig

Déja vu. Weer in de operatiekamer, de verdovingen die niet genoeg werken, wakker zijn tijdens de electroden implantatie. Dit keer wel met een IPod op van mijn buurmeisje. Alicia Keys in de operatiekamer. Zuurstof in mijn neus, mes in mijn rug, geur van dichtgeschroeide huid. Daar lig ik weer, op mijn wonden voor de komende 35 uur. Trillend sta ik met behulp van de zusters op. Ik ben net Bambi en kijk naar mijn nieuwe kookboek. Voorlopig moet ik alles overlaten aan thuiszorg, mantelzorg en mijn ergonomische grijper. Ik heb leefregels. Ik mag niet bukken, rekken, slangenmens zijn, kruipen, dragen of mijzelf aankleden. Nog net geen avondklok. Toch vraagt de anesthesist aan mij, of ik ‘behoeftig ben of zo?’ Ik doe maar voor hoe ik een broek zou aantrekken zonder te bukken. De anesthesist, die de leefregels heeft opgedragen, zou toch moeten snappen dat ik inderdaad ‘behoeftig’ ben zodat ik zijn leefregels kan opvolgen. Ik had hetzelfde aan hem moeten vragen: “of hij behoeftig is of zo”, maar dat bedenk ik dan weer te laat. Om het nu alsnog te gaan vragen, komt zo behoeftig over. Daar heb ik geen behoefte meer aan. Wel wil ik een klacht indienen tegen de ruwe, schreeuwende röntgenfoto man, die het nodig vond om zo onvoorzichtig mogelijk een plaat onder mij nek te duwen en aan mijn arm te gaan trekken. Hoe hard ik ook riep dat hij van mij af moest blijven en dat ik het, ondanks de leefregels, zelf wel kon doen, hoe harder hij mijn knoopjes op mijn schouder los trok. ‘’Röntgen mensen zijn nou eenmaal geen ‘mensen mensen’ ’’, zei de lieve zuster zorgend. “Röntgen mensen zijn ‘technisch ingestelde mensen’ en die zijn ruw en onbeleefd, ook al weten ze dat er een pijn-patiënt aankomt.” De jongen die mij met bed en al ophaalt van de grote, boze röntgen-man, is wel heel lief en stopt netjes voor alle hobbels en bobbels. Dan is het tijd om twee dagen de pacemaker uit te gaan proberen, in het ziekenhuisbed in mijn woonkamer. ”Doet ie het al?’’ vraagt iedereen de hele dag door. Ik weet niet of ‘ie’ het al doet. Gister deed ie het wel even in mijn hand, of bedacht ik mij dat maar, omdat ik het heel graag wil, dat ie het doet. Vandaag doet ie pijn. Geeft ie rillingen in mijn ruggenwervel en kramp in mijn elleboog. In mijn vingers een koude sensatie. Morgen wordt de pacemaker afgeknipt. Morgen is het proberen of ‘ie het al doet’ klaar. Het moet wegens gevaar afgeknipt worden. Toch heb ik liever een tweede hersenvliesontsteking, ,dan dat ie al is afgeknipt voordat ik weet of ie werkt. Dan zijn de twee dezelfde operaties, de hersenvliesontsteking, de onzekerheid, de leefregels en het ‘behoeftig zijn’ voor niets geweest. Dan weten we nóg niet of de pacemaker werkt of niet werkt. Ik ben arbeidsongeschikt, maar de pacemaker moet wel werken. Het is oneerlijk verdeeld in de wereld. Oh lieve pacemaker, ga je je werk nu eens doen? Dan kan ik mijn leven weer beginnen en dansen en acteren en studeren en op elk tijdstip leuk doen en uitgaan en reizen en dragen en shoppen en niet klagen. Dan zal ik voor altijd alles doen wat er van mij wordt verlangd. Dan zal ik vooral nooit meer ‘behoeftig ’ hoeven zijn!

Advertisements


Mars says:

Deja vu? Deja done this dushi!
Still hope this 1 will be different, will be life changing in a POSITIVE way 4 U!
Love ya, lots!!!



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: