Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{February 16, 2011}   De Klap

Iedereen heeft het over de teleurstelling, het verdriet van het mislukken van de werking van de pacemaker. De klap. Maar die kwam niet, de klap. Hoe hard ik het ook probeerde, uien snijden, naar zielige films en weeskindjes kijken. De klap kwam niet. Misschien komt de klap nog. Achteraf. Een achteraf klap. Die zag je niet aankomen he, de achteraf klap. Misschien is dat de reden dat de klap niet kwam. Ik zag hem aankomen en heb de deur dicht gedaan voor de klap. Dat doe je ook als je een regenbui aan ziet komen. Dan doe je de deur dicht en ga je lekker binnen luisteren naar de regendruppels op het dak, met een kopje warme thee. De klap die je hoort te krijgen. Ik doe wel vaker dingen die niet horen. Ik trek mijn shirt verkeerd om aan. Dan zit de lage kant achter en ontzie ik de wond. Misschien ziet dat er wel niet uit! “Je moet je nooit iets van anderen aantrekken! ”, zei de thuiszorg, terwijl ze mijn kleding bij mij aantrok. Eigenlijk ben ik gewoon blij. Blij dat ik geen hersenvliesontsteking heb gekregen, dit keer. Blij dat de ontsteking niet is gekomen, ook al waren mijn trombocyten verhoogd. Dat heb ik op Google geleerd, want de assistent anesthesist wilde mij niet bang maken. Daarvoor vertelde ze niet dat verhoogde trombocyten in je bloed, op een ontsteking kan duiden.  Misschien moet je daar een anesthesist voor zijn, in plaats van een assistent. Dan pas mag je de patiënten wel bang maken. Mijn omgeving is wel teleurgesteld. Ik snap dat heel goed en wil er graag voor mijn omgeving zijn. De pacemaker had ook wel 2 pilletjes kunnen overnemen, zodat ik 2 pilletjes minder zou slikken. Ik zou die 2 pilletjes ook kunnen laten staan. Dat is een keuze. Daar hoef je geen pacemaker voor te laten implanteren. Als ik de 2 pilletjes laat staan dan lever ik een stukje vrijheid in. Een eerlijke ruil. Pilletjes inleveren is goed voor mijn lever. Die hoeft dan minder hard te werken. Ook mijn maag zou het wel fijn vinden, die 2 pilletjes minder. Mensen zeggen wel eens dat als je bijvoorbeeld kanker hebt en je bent terminaal, dan wordt het genieten. Niet de chemo, de veranderingen in je lichaam en het zieke gevoel en het verdriet van je omgeving etc. Nee, je weet dat je nu lol moet maken en daarvan intens mag gaan genieten. Het is nu of nooit. Niet meer van: “Ik heb het te druk en moet nog werken, sporten, sociaal doen.” Meer van: “Ik neem al mijn spaargeld op en we gaan vandaag naar de Efteling, of voor mijn part naar Euro-Disney toe” genieten. Dus als je kanker hebt: Ge-nie-ten! Ik geniet ook. Net als ieder ander. Misschien van andere dingen. Van de normalere dingen. Niet van: “We geven veel geld hiervoor uit, dus we moeten genieten.” Meer van: “Wat een lekkere latte machiatto genieten.” Of van: “Lachen voor de tv genieten.” Toch is het genieten soms verpest. Verpest door het feit dat ik wil en niet kan. Verpest door het feit dat ik daar verdriet over heb, maar het niet kwijt kan, want het is er altijd en het gaat ook nooit weg. Verdriet van op de zijlijn staan en blij zijn voor anderen, die ik het ook echt heel eerlijk waar ontzettend gun. Verdriet over de klap van alleen. Alleen met de pijn, die niemand anders voelt. Alleen in de morfine angst. Alleen in de klap, maar dan een andere klap. Niet de pacemaker klap. Maar de: ‘ik wil ook zo graag klap’. Dat was de klap. U mag nu klappen.

Advertisements


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: