Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{February 23, 2011}   Zo vriendelijk als een nazi kan zijn

Daar zitten  we dan, drie generaties Joden op het toneel. Drie kleine oorlogsgeneraties.  Nou ja, de meeste van ons zijn wel groot, maar de families zijn op zich klein. Drie kleine en toch ook grote oorlogsgeneraties dan maar.  Oma, die de oorlog heeft mee gemaakt. Mama die alles voor iedereen oplost, maar is vergeten haar eigen identiteit te ontwikkelen. En ik. Ik kijk toe en doe alles wat mijn vorige generaties niet hebben kunnen doen. Ik leef hard. Zo hard dat een ’ burn- out’ in mijn generatie op de loer ligt.  Ik leef zo hard, voor al mijn familie die niet heeft mogen leven. Ik besta immers alleen maar, omdat die ene Nazi, zo vriendelijk als een Nazi kan zijn, eventjes de andere kant heeft uitgekeken.  In dat ‘eventjes’ kon mijn opa met gevaar voor eigen leven uit Westerbork ontsnappen. ‘Gevaar voor eigen leven’ is hier natuurlijk relatief, want in Westerbork zelf was het ook niet bepaald veilig voor Joden.  Ik leef,  omdat mijn andere opa  zo vriendelijk is geweest om de paspoorten te laten vervalsen en samen met mijn oma te overleven. Ik leef omdat mijn opa’s en oma’s na de oorlog de intimiteit weer met elkaar hebben opgezocht. Ik leef omdat mijn ouders elkaar hebben mogen ontmoeten. Ik schrijf deze column, omdat ik leef en omdat het kan. Ik kan namelijk, in tegenstelling tot mijn familie in de oorlogstijd,  gaan en staan waar ik wil. Nou ja, buiten het feit dat ik beperkt ben door mijn aandoening, wat volgens de oma’s niet zo erg is als de oorlog. Ik leef en daarom vertel ik dit verhaal, op het toneel,  want dat is mijn vak. Nou ja , toen ik nog ‘arbeidsgeschikt’ was. Nu heb ik het ontzettend druk, dus vraag ik mezelf af en toe af, of ik nog wel tijd heb om ziek te kunnen zijn. Dat is ook een privilege, arbeidsongeschikt mogen zijn.  Terug in de tijd sta ik op het toneel het personage ‘Anne Frank’ te spelen.  Nou ja, dat laat ik het publiek denken. Halverwege de voorstelling komt het publiek erachter dat ik niet Anne Frank ben, maar Gaby Santcroos. Nu is dat vaker zo, als je een personage speelt, ben je stiekem toch nog altijd jezelf.  Nu speel ik mezelf, ook een Joods meisje, met een dagboek en een dagcrème. “Ik heb óók een dagboek en daar staan óók  heel erge dingen in, hoor oma!” hoor ik mezelf zeggen. Hoe zou het publiek hierop reageren? Worden ze boos, dat de oorlog inderdaad erger is dan mijn leed uit mijn dagboekje? Heb ik recht op mijn leed, terwijl oma de oorlog heeft meegemaakt?  Ik kijk voorzichtig naar de gezichten van het publiek. Een lach, een traan, een applaus, ze staan. Heeft iemand zichzelf herkend? Of hebben we het publiek geprovoceerd, met dingen die we dachten, maar nooit uitspraken? Nou ja, die we niet uitspraken tegen oma dan.

Advertisements


Denise says:

Gaby wat kun jij mooi schrijven! Zit hier met kippenvel en tranen in mijn ogen.
Vind het ook echt knap hoe jij je overal doorheen slaat. Jij red het wel. Zet hem op!!!
Liefs Denise



gabstar25 says:

Aaag wat lief v je!!! Erg gewaardeerd! Hoe gaat t met je en met de kleine :0) xx



Petra de Groot says:

Wauw!! Applaus!



Denise says:

Met ons gaat het goed. De kleine groeit hard dus gaat z’n vader achterna. Rent door het huis en klimt overal op en af!!
Ga zo als Chris het toelaat je andere collums lezen xxx



gabstar25 says:

Wat leuk!!! Kom ook op Facebook :0) dan kan ik je volgen :0)



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: