Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{June 26, 2011}   Tube pindakaas

Daar gaan we met zijn allen. Op vakantie. Einduhluk! Nu we de winter overleefd hebben en het einduhluk
zachter weer wordt in Nederland, trekken we alsnog massaal weg. Naar de zon. Het liefst zo luxe en zo ’all inclusive’ mogelijk! Natuurlijk brengt op
vakantie gaan ook wat verantwoordelijkheden met zich mee. Je moet immers de juiste kleding inpakken. Je kledingruimte delen met de anti worm en anti diarree pillen en de anti muggenbulten zalf. Daarnaast moet je zeker weten dat je kat niet doodgaat en het huis niet affikt. Laat staan alle zonnebankjes vooraf, want je wilt niet dat mensen denken dat je uit Engeland komt. Geen melkflessen. Wel een spuitverpakking pindakaas mee. Er zijn immers zaken waarover Nederlanders geen concessies doen.  Ook al zijn we ver van huis, we houden het toch het liefste dicht bij huis. Integreren doen we niet op vakantie. Zeuren wel. Zeuren vinden we fantastisch. Het liefste met andere Nederlanders die we daar ontmoeten. Dan kijken we eerst op zijn Nederlands de kat uit de boom, totdat de Corona’s en Mojito’s rijkelijk vloeien. Of Heineken, want dat is natuurlijk helemaal te gek in het buitenland.  En na de twee weken zeiken op alles wat buitenlands is, komen we terug om te vertellen hoe geweldig we het hebben gehad. Helaas is niet voor iedereen de vakantie geweldig of vanzelfsprekend. De crisis, de werkeloosheid, maar ook ziekte en aandoeningen. Met werk stop je, met ziek zijn niet. Ziek zijn houdt zich niet aan kantoortijden. Als je dag en nacht tegen de zelfde muren aankijkt is verandering fijn. Het is al zoveel waard om een keer in een ander bed, in een andere omgeving te liggen. Ik kan in een vliegtuig, dus ik kan naar de zon. Alleen doet de zon pijn. De wind ook. En op een vliegveld in een warm land staan is vast enig, maar je moet alsnog in een te klein en te vol busje. Over veel te smalle en te bochtige wegen. In de warmte, zonder airco. Want die doet pijn, de airco. Zweetgeur. Trillingen, morfine, misselijk. We zijn er. De klap van de reis. Die duurt een paar dagen. Laat staan als de zon, de wind, het water nog eens  door je heen branden. Ik ben net een vampier. Ik leef in het donker. In een grot. Osama’s grot. Een gedeelde grot. Een grot
met LCD TV, internet en Nintendo DS XL. Dat wel. Op vakantie speelt de pijnlijke maag van de combi ‘all you can eat buffet’- slash ‘medicatie cocktail’.  Maar ook de mooie avondlucht. De stranden. De zee. In de avond op een strand liggen bij de zee. Dat is zoveel waard. Bijna de
pijn van de reis. De achteruitgang door de reis. De maand bijkomen van de reis. Ik ben deze zomer te vinden, net als deze winter. Te vinden in een omgeving waarbij inpakken niet nodig is. Pindakaas wel, maar dan gewoon in een potje. En lekker zeuren, want dat kan altijd.  Net als het
hotel boeken wat  bijna in mijn achtertuin staat. Even in een andere kamer, maar wel zo weer thuis.

Advertisements


Mars says:

De grap is dat Nederlands in het “buitenland” (waar dan ook’over de grens), vaak veel spontaner zijn dan normaal. Soort saamhorigheid, want we zijn in n ander land dan Nederland, dus we hebben iets gemeen & zijn hierdoor opeens soort van spontaan. Weirdo’s!
Ondanks álles wat je er allemaal voor over moet hebben en zal moeten doorstaan, wens ik je een hele fijne tijd toe – dat t minimaal dubbel & dwars t waard mag zijn scatje!



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: