Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{August 25, 2011}   Achter de uitgang

Achteruitgang. Zo heet dat, na een klap. Een klap van 5
minuten auto en 5 minuten trein. Nu doen mijn benen ook mee. Dat is het ‘eigen
schuld dikke bult principe’. Mijn onderrug, boven rug, mijn nek, mijn hoofd,
mijn slapen. Mijn rechterarm, mijn linkerarm, mijn linkerhand, mijn knieën,
mijn enkels. Afijn, wat doet er niet mee. Vanaf nu heet ‘ de klap’ dan ook ‘achteruitgang’.
Niet een anus. Wel een achteruitgang. Mijn maag doet ook gezellig mee. Dat is
traditie tegenwoordig. Zo rond juli/augustus heeft de maag genoeg van de
morfine en komt in opstand. Extra morfine door de klap. Maagpillen,
misselijkheidsgoedjes, dagelijkse laxeermiddelen. Het maakt mijn maag niets
uit. Gewoon lekker alles eruit gooien, wat erin wordt gestopt. Of nog erger,
niet eruit gooien wat erin wordt gestopt, maar net doen alsof bijna alles eruit
gaat komen. Dat betekent dat je vooral niet mag forceren. Alles wat lekker
ruikt en lekker is, mag je niet eten. Wat dan wel? De bakjes droge cornflakes,
de pretzels, de cola, de kaakjes, de bouillonnetjes. Nu ben ik wat recalcitrant
en heb lekker een bord sla gegeten. I live dangerously. En dat hebben we
gemerkt. Je doet er een stuk langer over om de sla te snijden, zal ik maar
zeggen. Mijn benen vinden het vooral nodig om op te spelen, zodra ik ’s avonds in
bed de deken over mij heen sla. Een brandende pin draait tergend langzaam mijn
knie schijf binnen. Gelukkig nam die pin niet de achteruitgang. Zonder deken
slapen op een mooie regendag in augustus. In de nacht word ik wakker van een
zwaar gekneusd been. De drukplekken van het liggen, daar reageren mijn hersenen
blijkbaar op. Ik sta op en val terug op bed. Door mijn benen gezakt. Gelukkig
kan ik wel naar mijn vervangende huisarts toe. Ze kijkt me glimlachend aan. “Ja,
je kunt maagklachten hebben.” “Ja, je kunt verergering en uitbreiding hebben.“
“Ja, je kan terug naar revalidatie.” “Ja, de revalidatie kan het weer erger maken.´´
“Ja, dan kom je niet meer op je oude niveau terug.” “Ja, je mag zoveel morfine
nemen als je nodig hebt.” “Ja, je hart kan stoppen als je teveel morfine
gebruikt.” Ze glimlacht nog steeds. Ik niet.“Nou, dan moet je wel een hele
grote overdosis morfine gebruiken hoor en niet alleen maar kleine beetjes die
jij steeds gebruikt.” Ik denk na. Hoeveel kleine beetjes is een overdosis?  Ik denk na. Ja, ik gebruik zo min mogelijk
morfine. Ja, ik draag zelf de pijn, liever dan morfine. Nee, ik krijg geen fijn
gevoel van morfine. Het smaakt als chemische aceton. Ik krijg er jeuk, rode
vlekken, een kapotte maag, kapotte darmen en benauwt van. Ik krijg er
nachtmerries door en krijg in mijn slaap af en toe geen adem. Ik heb nooit meer
‘geen katerhoofd’. Morfine verdooft de pijn niet. Morfine verzacht de pijn,
neemt wat scherpe kantjes ervan af. Emotioneel kan een chronisch pijn patiënt
nooit en te nimmer emotioneel verslaafd raken aan morfine. Een pijn patiënt
neemt met tegenzin morfine. Een pijn patiënt wil ontsnappen. Ontsnappen aan de
constante ondragelijke pijnen. Aan het constante onbegrip. Aan alles wat je
niet moet willen. Aan alles wat je wel zou moeten. Aan de constante begrenzing
op alles wat leuk is. Op alles wat lekker is. Als je dan toch uit de ban
springt. Als je toch een bord sla eet. Als je toch 1x in het jaar die 5 minuten
trein trotseert. Dan is het: ‘Eigen schuld, dikke bult’ en nemen we snel de
achteruitgang!

Advertisements


Riet Muizelaar says:

Voor de zoveelste keer kan ik eigenlijk niets zeggen. Dus ga ik even SCHREEUWEN!!! NEE NEE NEE NEE, dit mag niet en dit kan niet en dit wil je niet, maar je hebt geen keus en dus gebeurt het toch. Lieverd, ik zou als het kon dit ellendige pak van je over willen nemen, maar zo werkt het niet jammer genoeg. Maar weet dat ik aan je denk en je zondag weer even een keertje (heel voorzichtig) vast kan houden. Je bent ontzettend moedig en dapper!!
Liefs van mij en een hele dikke knuffel.



gabstar25 says:

Lieve Riet, bedankt voor je mooie woorden! Same for you from me! xx



tirtsa says:

Lieve gaby!!
Wat een pijn moet je doorstaan. Ik vind t zo knap dat je over je pijn en je toch wel pittige leven zo kan schrijven. Heb veel respect voor je, maar jammer genoeg heb je daar helemaal niets aan!!veel sterkte. Liefs tirtsa



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: