Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{November 8, 2011}   Morfine broodsweken

Witte broodsweken, bruine broodsweken, morfine broodsweken.
Door de morfine helemaal geen ‘broods’ weken. Brood kan je niet verdragen met een morfine maag.
“Ben je al bijgekomen van de bruiloftsklap?”
De klap die maanden gaat duren. De klap van het losgaan op adrenaline.  Je wordt geleefd. Je wilt  ‘het bruiloftsgevoel’ zo lang mogelijk
vasthouden. De pijn negeren, de moeheid, de extra morfine katers, de bijwerkingen.
“Gaan jullie op huwelijksreis?”
Wat zijn we blij als we thuiskomen. De 700 meter naar ons huis gelopen, met
alle bagage. Bruidshandschoentjes, bruidstasjes, bruidswimpers. Wat was het
mooi! Op de bruiloft, onder de Choupah voel ik de sluier tegen mijn linker
boven arm aan bungelen. Een steek. Een houten stick met splinters doorboort
mijn bovenarm. Ik slik. Het gaat verder. De houten stick met splinters draait
rond in mijn arm. Ik kijk de rabbijn aan, zeg stop en draai mij om.  Het witte bruidstasje met pareltjes erop
bungelt sierlijk aan mijn arm. Ik haal de spuit morfine eruit en spray de morfine
zo bruidsachtig mogelijk in mijn neus. Het moet vijf minuten inwerken. Wat nu?
Ik kan niet vijf minuten omgedraaid blijven staan, in de door kaarsverlichte,
doch donkere, gevulde synagoge. Ik draai mij weer terug om. “Gaat het?’ Ik lach.
“Wat is er met Gaby aan de hand?”
Voor het eerst in jaren loop ik in de avond weer eens buiten. Het is donker.
Het is zaterdagavond. Een uitgaansgevoel. Voor het eerst sinds jaren ben ik in
de avond op een feest. Ons eigen feest. Met muziek. In de avond. Wanneer ik
niet tegen geluiden kan. Voor het eerst weer met dansende, lachende mensen. Ik
dans, ik heb pijn, ik dans. Ik dans zo hard als ik kan, totdat ik niet meer
kan. Het ritme is snel en ik dans langzaam. Iedereen draait om mij heen. Ik val
buiten het tempo, buiten het huwelijksbootje. Mijn lichaam gaat langzamer dan
het ritme, van het leven.  Ik loop weg.
Tranen.
“Wat is er met Gaby aan de hand?”
Een week na de bruiloft. Mijn enkels en voeten doen officieel mee. Mijn knieën zijn verergerd. Ik bel de
dokter, de ergo therapeute, Stichting Mee en de makelaar. Een spoedindicatie
voor een elektrische rolstoel. Mijn benen willen niet meer. Niet de hele dag.
De trippelstoel is te zwaar op het moment als ik hem nodig heb. Maar juist dan
heb ik hem nodig. De deuropening is te krap. De keuken is te smal. De vloeren
trillen. De bank die zit niet. Het bed dat ligt niet. In de nacht, slaap ik
niet. Een spoed indicatie voor een rolstoel woning.
“Wat is er met Gaby aan de hand?”

Advertisements


xacobea says:

Ojee Gaby! Wat erg. Heel veel sterkte, ik zie je gauw.



Riet Muizelaar says:

Ik kan alleen maar huilen…



gabstar25 says:

Knufff, schat jullie hebben gewonnen! Dat is om te lachen!! Gefeliciteerd!



riet says:

Ja,winnen is fijn maar dat weegt niet op tegen de pijn van alled wat je verliest!



Dana says:

Gaby wat verdrietig te vernemen dat je een elektrische rolstoel nodig hebt, maar wat kan je er geweldig over schrijven zeg, diep respect en bewondering, ook hoe je ogenschijnlijk luchtigjes over de gigatekortkomingen van ons nederlandse zorgstelsel praat.
warme groeten, Dana



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: