Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{December 8, 2011}   Jong Volwassen Kinderen

“Wat zie je er goed uuuuiiiiit” Voor het gemak kijken we ff niet naar de laag make up die de wallen onder mijn ogen verstoppen, die de rode morfine bultjes op mijn gezicht bedekken, mijn bleke gelaat donkerder maken en af en toe mijn ingevallen drugs bekkie verdikken. Ik ben een bruid. Ik ben ook een chronisch zieke jong volwassene. Althans ik ben nog altijd veel te kinderachtig om me te identificeren met een ‘volwassene’. Jong volwassen is het perfecte woord. Je neemt wel de verantwoordelijkheden van een volwassene. Je betaalt eerst je rekeningen en je boodschappen, voordat je een Hennes & Maurits bestelling mag doen. En je bent zelfstandig. Buiten de thuiszorg en de mantelzorg om dan.
Het meest volwassene wat ik dit jaar heb gedaan, is trouwen en de bruiloft regelen.  Dat doen volwassenen, ‘trouwen’. In het jodendom geeft de man zijn beloftes aan de vrouw. De vrouw ontvangt de beloftes van de man. Dat doet ze door een zakdoek (ongebruikt) hoog boven haar hoofd te houden, zodat iedereen kan zien, dat ze de beloftes ontvangt. De vrouw ontvangt een ring, die duurder moet zijn dan 7 cent. Dat lukte. De Hennes & Maurits bestelling was dit keer 7 cent goedkoper.
Maar…ook al gedroeg ik mij nog zo volwassen, ik bleef chronisch ziek. Ook tijdens de bruiloft. Dat betekende dat er een ziekenhuis bed aanwezig was. Dat bed haalde de pijn niet weg, dat was de taak van de morfine. Die haalde de pijn ook niet weg, maar maakte mij wel dronken. Dat doen volwassenen, dronken worden. Maar dan alleen op een feestje, als iemand de BOB is. Of bij hen thuis, als niemand het ziet.
En daar hield mijn volwassen gedrag wel weer op. Zodra ik en ‘mijn man’ terug op aarde waren, na al het feestgedruis, speelden we met de herfstbladeren in het park, kregen we de slappe lach en gingen we met onze bruiloft cadeaus spelen. In jongging broek met zoutjes erbij, want we hadden onze volwassen taken vervuld en mochten nu weer onszelf zijn. Achter  gesloten deuren. Waar niemand ziet wat er daadwerkelijk gebeurt.. Waar de pubers denken dat ze heel volwassen zijn. Waar de volwassenen kinderen kunnen zijn. Waar ik mij onder de deken kan verstoppen voor de thuiszorg die me ‘s morgens vroeg komt wassen. Samen in de badkamer, met schuim spelen. De plek die thuis heet. Waar niemand van elkaar weet. Dat we eigenlijk nog allemaal kinderen zijn. In hart en nieren. ‘Jong volwassen kinderen’.

Advertisements


Mars says:

Mooi, doch ook pijnlijk stukje weer scatje!
Je was echt n Beautiful Bride, ook al in ondertrouw trouwens – in je Sexy “Sex in the City”-achtige, stijlvolle jurkje!
Enne, zijn niet alle bruiden flink geplamuurd, btw?… Iedereen om zn eigen redenen blijkbaar, what’s their “excuse” ;0)
Super mooie Herfst Foto zeg, hopelijk komt zulk weer nog terug – die wind en hagelstenen zijn voor niemand n pretje.
Enne, wij blijven altijd diep van binnen de MG Jokers ;-D
Liefs Mars!



Het is soms alleen maar erg fijn om weer even kind te mogen en kunnen zijn. Ik ben blij dat je dat ondanks alles nog wel kunt. Als kind kun je getroost worden als je verdriet hebt, krijg je een kus op de zere plek waar het au doet en een knuffel om te laten merken dat er van je wordt gehouden.
Als jong volwassene ‘moet’ je je ook gedragen als een volwassene, ook al wil je alleen maar kind zijn met pijn en verdriet.
En ik hoop heel erg lieve Gaby dat je dat kind kunt blijven, zo oud als je wordt, want even weer terug kunnen kruipen in dat stukje bescherming blijven we altijd nodig hebben. In gedachten troost ik je, geef ik je een kus op de zere plek en sla ik mijn armen om je heen om je te laten weten dat ik van je hou. Je bent een prachtig kind en een prachtige jong volwassene.
Liefs!



gabstar25 says:

@Riet Lieve Riet, Hihi bij mij is meer t probleem het volwassen gedragen, niet t kind zijn 😉 Hoop dat je nasleep vd leuke dagen te verdragen is meid! Zet hem op he! Ik denk a je xx



gabstar25 says:

@Mars, you looked beautiful yourself, as always! xx



xacobea says:

Nou Gaby, het hangt er maar vanaf wat je volwassen en kinderlijk vindt. Maar er zijn een hoop mensen die op hun oude dag nog een stuk kinderachtiger zijn dan jij nu en dan heb ik het niet over kindse mensen. Misschien is het niet volwassenheid maar volledigheid waarnaar we kunnen toegroeien. Volledigheid biedt plaats aan het speelse kind en aan de verantwoordelijke volwassene. We zijn toch allemaal sterk en zwak, wijs en dwaas, dapper en bang, dat erkennen en je er niet voor schamen, dat lijkt me het beste. Jij bent daar aardig goed in trouwens. En verder elke dag een speelkwartier voor iedereen, dat lijkt me heel gezond.



gabstar25 says:

@Coby hihi mooi gezegd! Tsja, ik ben kinderachtiger dan jij, lekker puhm 😉 🙂



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: