Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{January 11, 2012}   Zinloos

Geweld helpt niet. Het is zinloos. Als geweld wel zou werken is het echter niet zinloos. Zinloos geweld, zinloos gebeld. Naar de gemeente, over en over, keer op keer. In de wacht en nog een keer. Na 2 maanden zinloos bellen vond de gemeente het nodig om mede te delen, dat ik geen rolstoel nodig heb en idem woning.
Ik vind het erg fijn dat de gemeente mijn medische toestand zo veel credits geeft en beter inschat. Dat is wat ze doen. ‘inschatten’. Het is nou niet dat hier een dokter op bezoek kwam. Wel een medewerkster. Eentje die echt haar best deed om ons niet te helpen. Daar heb ik al eens een column aan gewijd en nog een column zou zinloos zijn. Dat zou de gemeente immers ook niet nodig vinden.
Mijn huisarts geeft een medische noodzaak aan voor een rolstoel. Mijn benen ook.
Ik ga slapen. Doe het licht uit. Mijn hoofd raakt het kussen. Mijn arm raakt de deken. Ik spring op. Het licht aan. De gemeente staat voor me en zegt: ‘Zie je wel, je kan springen’! Ik gil het uit. Zinloze pijn, maar ondragelijk. Elk slag dat mijn hart mijn bloed pompt, naar de plek van de pijn attack, voelt alsof mijn pols wordt doorgesneden. Elke hartslag weer.  Mijn ledemaat kan het bloed niet verdragen erlangs. Mijn hart blijft kloppen, het bloed blijft pompen, ik blijf gillen en besta bijna meer  uit morfine dan uit water. Zinloos, want het verdooft maar een klein beetje.
Ik sta op, maar mijn voeten kunnen de grond niet aanraken. De temperatuur van de grond en de aanraking an sich. Ik kan niet lopen, want dan moet je toch die grond aanraken. Ik sta op 1 voet, maar ik kan ook niet hinkelen, want dat zorgt voor een nieuwe pijnaanval. Manlief moet mij tillen, van de ene kamer naar de andere.
In de keuken bezig zijn noemen we maar een uitdaging. Als Ruben in de huiskamer het avondeten naar binnen draagt, moet ik op bed wachten, want ik kan niet in de keuken op de trippelstoel wachten. De grond trilt teveel. De huiskamer  trilt ook teveel als iemand er loopt. Of zit en zijn voet beweegt.  Ik kan wel zitten op mijn trippelstoel, maar niet ermee trippelen. Daar heb je immers je benen voor nodig. Gezonde benen en die heb ik niet. Het is natuurlijk vreselijk aardig van de gemeente dat ze mij een gezondheid aanmeten die ik niet heb. Misschien omdat ik onzichtbaar ziek ben. En wat je niet ziet…..
Tenzij de gemeente wel de moeite zou nemen om eens 1 avond te zien wat zich hier thuis afspeelt, buiten het gemeente kantoor, buiten een ‘dossier’, een map papieren. Het echte leven, met echte emoties en echte, grote gevolgen voor mijn hele levenskwaliteit en mate van beperktheid….
Toch zou ik de gemeente wel eens willen zien, op het moment dat ze gaan slapen en je arm wordt eraf gehakt. Zal ik dan ook zeggen… “Nee joh, is onnodig”. Ga lekker lopen met twee gebroken benen, doe de handstand en zeur niet zo.  Of hun benen bewerken met een ijzeren pin, vers uit het vuur, tergend langzaam in hun botten draaiend. Hey, maar dat zou ik nooit doen, want zinloos geweld…is onnodig!

 

Advertisements


petra says:

heftig stukje weer! Heel veel sterkte meid!



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: