Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{February 25, 2012}   Hilarisch!

Je kent het wel, van die winterse dagen waarin je vol goede moed keihard wordt uitgelachen. Zelfs in het tolerante Amsterdam. Niet in de zomer. In de winter zijn de mensen harder.
In de zomer is mijn vaste stoel in mijn koffietent nooit bezet, want iedereen zit buiten op het terras, maar dat bedoel ik niet. Het is te warm voor koffie, dus we bestellen Ice cappuccino, maar dat bedoel ik ook niet. Wat ik wel bedoel, durf ik bijna niet te zeggen. Wie weet breng ik mensen op het idee. Ik zal het niet zeggen. In de zomer word ik niet uitgelachen in mijn koffietent. Ik ben waarschijnlijk hilarisch in de winter.
In mijn koffietent doe ik stiekem mijn legging omhoog en trek mijn schoenen en sokken uit. Het liefst deed ik alles uit, maar dat is in geen enkel seizoen geoorloofd, in een koffietent. Menig vriendin, niet van mij maar van elkaar, wijst achter mijn rug om net te opvallend naar mijn half blote benen en lacht. Ik kijk. Zij houden op. Ik kijk nog een keer, zij draaien hun hoofd om. Zag ik het wel goed? Twee andere dames kijken, wijzen en lachen me in mijn gezicht uit. Dat vind ik veel beleefder. Als er geen glas tussen zat, dan had ik mij misschien kunnen uitleggen. Ik zou uitleggen dat ik mijn lagere en middelbare schoolperiode altijd door ben gekomen met nauwelijks tot niet gepest te worden. Dat ik dit prettig vind en graag zo wil houden. Misschien hebben de uitlachdames daar begrip voor. Misschien moeten zij mijn legging even aandoen, zodat ze snappen wat ik wel bedoel. Mijn kleding brandt als vuur. De dames willen wel begrip hebben, maar vinden dat ik ook moet snappen dat het nou eenmaal hilarisch is dat een onzichtbare hamer continue mijn been beurs slaat. Ik kon dat ook niet weten toen ik die legging kocht, want dat stond niet bij de beschrijving op mijn kledingstuk. Ik kon alleen kiezen uit small, medium of large. Niet uit een beetje , middelmatig of heel veel pijn. Misschien ligt het aan mijn communicatie. Ik zou een bord kunnen maken met ‘Pas op: Verboden aan te kleden’  En zal ik mijn vriendinnen moeten vertellen dat het hilarisch wordt als zij met mij in een koffietent zitten. Iedereen lacht, hi-la-risch!

Advertisements


xacobea says:

Het is gek hoe sterk de menselijke neiging is om zich te distantiëren van iedere onbekende die afwijkend gedrag vertoont. Uitlachen is dan een van de reacties, vermijden, negeren, berispen kan ook. Accepteren kan eigenlijk pas als je weet waarom de ander zich zo gedraagt en dan is het al geen onbekende meer. Uitgelachen worden is erg vernederend maar ik hoop dat je je er niet door tegen laat houden. Er is al teveel wat je tegenhoudt en wat je niet kan negeren, hooguit een beetje verdoven.



gabstar25 says:

Lieve Coby,Wat heb je dat toch weer mooi gezegd! Je hebt een talent voor het beschrijven van het gedrag van de medemens 🙂 Ik hoop je snel weer te zien, zin in!
Knuf Gaab



Maartje says:

Wederom: mooi geschreven Gaby. Treffend, in de zin van raak.

Door mijn ziekte ben ik een poosje heel erg dun geweest.
Mijn huisarts dacht dat ik anorexia had in plaats van ME, dat denkt hij overigens nog steeds
ondanks alles wat ik hem heb uitgelegd (wat eigenlijk best wel zorgelijk is, voor hem!)

Als ik eens in de zoveel weken toch heel eventjes naar buiten kon gaan,
zag je mensen langer dan wat fatsoenlijk is kijken en naar mijn idee zag ik ze ook denken:
zij is wel erg met haar lijn bezig 😉
Ik heb dat nooit heel erg gevonden, maar ik snap wat je bedoelt,
Het zou fijn zijn als ze het gewoon zouden vragen,
dan had ik kunnen zeggen dat ik chips en chocola eet, maar dat mijn lichaam haar energie allemaal nodig heeft om mij nog op een bepaalde manier staande/liggende te houden.

Wat Coby schrijft is helemaal waar,
wat iemand niet kent, wordt alsnog in een hokje gestopt om het maar overzichtelijk te houden.
Bijvoorbeeld het hokje: “Vreemd” of “Apart” of “Hilarisch”.

En ja, als mensen wéten wat er achter een bepaalde situatie of lichamelijke conditie schuilgaat,
verandert dat opeens.

Ik ben een voorstander van: zonder de achtergrond te weten óók oordeelvrij te zijn.

Leven en laten leven.

Lfs,

Maartje



gabstar25 says:

Lieve Maartje,

Wat shockerend dat je huisarts je niet serieus neemt en zelfs niet eens gelooft dat je geen eetproblematiek hebt, maar ME en dat er medische (vreselijke) oorzaken zijn, die je gewicht bepalen.
Van wat ik op de foto’s op Facebook zie, ben jij een hele mooie meid, met een krachtige, vrolijke uitstraling, petje af! Ik hoop dat je niet onzeker wordt door wat mensen denken en zeggen over je lichaam. Ik ben ook bestempeld als ‘fragiel’ en zelfs de thuiszorg heeft opmerkingen, leuk onder de douche, naakt. Wat een ziekte met een lichaam doet is onvoorstelbaar! Hoeveel kracht dit kost. Als ik een pijnaanval heb, maakt niet uit hoeveel borden eten en koekjes etc. ik ook op heb, het voelt alsof alle energie die ik de hele week had opgebouwd, weg is. In 1 knal. Ik loop een marathon, alleen lig ik op bed.

Ik hoop dat je genoeg liefde, steun en vriendschap om je heen hebt, om je veilig en geliefd te voelen!

Sterkte en liefs,
Gaby



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: