Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{March 11, 2012}   Dat moment

Het leven van een meisje dat acteerde was alles behalve ‘glamour’. Audities af gaan, worden afgewezen, concurrentie, onzekerheid, bijbaantjes voor de vaste lasten en zuinig leven. Het hoorde er allemaal bij. Dat moment op het toneel, dat moment, staan in het moment. Dat moment van alles klopt en alles komt bij elkaar. Daar deed je het voor. Voor dat moment. En als ik zo een moment had, dan stond ik in mijn kracht. In mijn element op het toneel, in het theater. Betaald of onbetaald, dat maakt niet uit, voor het gevoel, op dat moment.
De geluidsman, de cameraman, de hengel en de regisseur. Ze zijn er weer en ik ben er ook. Voor de camera, niet voor de tv. Weer geen glamour. Ik praat over mijn leven nu. Ik word gevraagd over mijn leven van vroeger. Wat was dat ook alweer, mijn leven vroeger? Ik heb het geleefd, dus het was geen droom. Een echt leven, met een werkend lichaam. Een hard werkend lichaam. Elk uur van de dag gepakt. Soms wel twaalf uur achter elkaar gewerkt. Dat weet de Arbo niet, dus dat zal ik weer uit mijn column halen. De ziektewet was niet voor mij. De ziekte wet was voor mensen, die het zwaar hadden. En ik had het niet zwaar, want ik deed wat ik wilde. Mijn droom achterna. Mijn passie gevolgd.
Op dit moment praat ik over mijn leven vandaag de dag. Nu, in dit moment. Het moment, wat ik oh zo goed ken en probeer te onderdrukken. Het moment van ‘voorkomen is beter dan genezen’, maar dan komt toch dat moment. Het onvermijdelijke moment. Ik grijp naar de morfine, anders kom ik niet door dat moment. Het moment van, het gaat zo wel weer over, als de morfine haar werk doet. Het moment van adem in, adem uit en niet op mijn arm uitblazen, anders begint het weer van voor af aan. Het moment waar men mij over hoort praten, maar nooit heeft gezien. Hoe kan je het gene laten zien, wat onzichtbaar is. Het abstracte in dat moment. Het beeld, wat op dit moment mijn ziekte bloot probeert te leggen. In het nu, in het moment.

Advertisements


Maryse says:

Wat ontzettend herkenbaar Gaby! Alsof het over mijzelf gaat, kippenvel…..En het onzichtbare……die onzichtbare momenten, die zien mensen niet! X Daarom heet het ook onzichtbaar natuurlijk, maar het is wel eens goed het zichtbaar te maken!



gabstar25 says:

Lieve Maryse,
Wat vreselijk dat je het herkent ook al is het misschien ergens troostend dat je niet alleen staat!!! Liefs, Gaby



Maryse says:

Lieve Gaby, het is zeker troostend, alhoewel dat weer rot klinkt om te zeggen, toch heb ik enorm veel aan je collums, dank daarvoor. Zit nu op mijn vader te wachten, moet naar de neuroloog voor mijn nek. Pfffff, zie er zo tegenop. Liefs……



gabstar25 says:

Aiaiai! Shit, heel veel sterkte, zet hem op en hopen dat de neuro aardig is!!!



Maryse says:

Dat laatste hoop ik toch ook zo. Het is toch te gek dat je dar mega tegen op ziet!! Zou hij wel aardig zijn? Dat zou niet zo moeten zijn. Maar ervaring leert anders, helaas!!!! X



Maryse says:

Hoi Gaby, zeer aardige arts, gelukkig. Ik moest voor mijn nekhernia omdat niet meer te doen is zo. Ik wordt natuurlijk nooit beter (rug) maar dit er nog bij is haast niet te doen, misselijkmakende pijn. Maar ze kunnen me niet helpen, kan niet geopereerd, veel te veel risico en kans van slagen dat het beter wordt is zéér klein, zit ook op een rotplaats . Optie: revalidatiearts/pijnpoli, maar hier in Hengelo heb ik er geen vertrouwen in na wat ik er allemaal heb meegemaakt. Donderdag maar met huisarts overleggen wat therapie mogelijkheden zijn. Lig nu weer plat, ging door mijn rug bij het uitstappen van de auto, gleed van de stoeprand!!! X



gabstar25 says:

Oh jee wat heftig, vreselijk! Misschien maar naar dokter Zuurmond? Hij schijnt de beste in NL te zijn…



Maryse says:

Ja, heftig, maar dat duurt bij mij altijd even voordat het binnenkomt. Maar ik ga eens op Google kijken naar Prof. Zuurmond. Amsterdam is voor mij ook bijna een wereldreis. Moet altijd liggend op de achterbank als langer dan half uur duurt. Dankjewel in ieder geval. Liefs…



Lieve Gaby,

Dat moment dat we allebei zo goed hebben leren kennen, dat ene moment dat de tijd even stil staat en zich aaneenrijgt tot het moment komt dat er weer even adem is, in en uit en in en uit tot het volgende moment dat soms zo dichtbij is en zo snel achter elkaar komt dat je verlangt naar dat ene moment dat het even op houdt. Ik haat die momenten vaak en soms denk ik zelfs van laat het moment maar komen dan heb ik het maar vast gehad, maar ook dan blijven er steeds weer momenten komen. Van die klotemomenten die soms uren en dagen en nachten duren en niet ophouden.
Ik probeer nu blij te zijn met elke moment dat geen echt moment is, dat rotmoment, maar dat moment van een beetje adem. Ik hoop voor jou en wens je toe dat jij ook die andere momenten koestert en er blij mee bent.

Liefs van Riet



gabstar25 says:

Lieve Riet,

Mooi geschreven Riet! Ja, ik koester elk fijn moment en elk enigzins relaxed moment! Ik hoop dat je een geweldige tijd in Limburg hebt gehad en bijna de cruise, zodat je van die momenten, nog heel lang kan nagenieten. Dat sleept je erdoorheen!! xx



@janvanynskje says:

Mooie momenten vast proberen te houden!
Het is leuk om weer eens zo in beeld te komen, alleen de aanleiding is klote!
Hou je haaks Gaby!



gabstar25 says:

Lieve Jan,
Ja het is inderdaad leuk om weer met een team te werken om samen iets te maken, ik voelde me erg thuis op de set, toevallig mijn huis 😉
Liefs, Gaby



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: