Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{April 8, 2012}   Heerlijk!

Doe nou maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Ja, Nederland staat erom bekend dat we wel van wat gekheid houden. We zijn bijvoorbeeld gek op alles wat anders is en houden van een flink staaltje onbescheidenheid. Zo staren we iemand graag na, die mank loopt, groen haar heeft of geestelijk gehandicapt is. Nog leuker vinden we het als de nagestaarde achterom terug kijkt en bevestigd dat de nagestaarde zich bekeken voelt. Wordt er op dat zelfde moment nog iemand in elkaar gebeukt, of ligt er iemand op de grond te schuimbekken, wachtend op de ambulance, dan is onze dag compleet. Lekker nastaren, lekker ramptoeristje zijn, heerlijk, die vrije dagen. Pas echt hilarisch wordt het als de nagestaarde steeds bozer terug gaat staren naar degene die met staren begon. De rollen draaien zich om en het tij keert.  De nagestaarde roept: ‘’Wat kijk jij nou?’ en “Kan je het zien?” Zodra ik over mijn schouder antwoord wil geven, ‘dat ik het inderdaad wel kan zien’, loop ik tegen een lantaarnpaal op. Gelach en gefluit. Ik heb mijn applaus voor de dag weer binnen. Het is ochtend. De vogels fluiten en de kater schreeuwt in mijn hoofd. De zon breekt door achter een zachte, witte wolk. Mijn legging gemaakt van vuur kan stiekem wel omhoog, onder mijn lange winterjas verstopt. De bruine banken zijn groen geverfd. Mijn witte melkflessen zijn rood en paars ergens halverwege mijn knieën. De ooievaar vliegt fier naar zijn hoge nest op een paal. Een hamer slaat een botte tetanus spijker in mijn linker ellenboog. De viooltjes kleuren geel tussen het groene gras. De pollen vliegen in het rond. Mijn longen worden kleiner. Een briesje waait door mijn haar. Mijn slapen zijn als blauwe, beurse eieren stekend aan de zijkant van mijn hoofd. Een peuter rent een hondje in draf vrolijk achterna. Mijn  ene been sleept, mijn andere been zwiert. De lammetjes dartelen in de wei. Aan mijn nek hangen ijzeren kilo’s. Donzige, pluizige eendjes zwemmen voorbij. Een touw is aan mijn ruggengraat vastgebonden en trekt mij terug bij elke stap. Heerlijk geurende, roze bloesem is ineens opgebloeid, terwijl het gister nog enkel knopjes waren. Binnen in mijn arm snijdt prikkeldraad mijn botvlies open. Ik glimlach, heerlijk, het is weer lente!

Advertisements


Maryse says:

Oh Gaby, wat schrijf je dit eer goed en weer een vorm van herkenning, vooruit, ik zal het je schrijven, niet lachen, oké, een glimlach mag best, ach en als je de slappe lach krijgt vind ik het eigenlijk helemaal prima! ( dat kreeg ik zelf ook, al duurde dat weken voordat ik om het voorval moest lachen) vorig jaar loop ik eindelijk weer eens hier bij ons in het winkelcentrum! Prachtig weer, drukte om me heen, ik genoot, al schoot de ene vuurpijnpijl na de ander door mijn lijf, tot dat ene moment…….ik loop langs de groenteboer en kijk niet naar beneden, dat doe ik meestal niet want dan loop ik het gevaar overal tegen op te botsen. Had ik het nu maar wel gedaan….want geloof het of niet, mijn kruk bereikt een blaadje sla! En hopla, ik val stijl achterover, maar tot mijn vreugd (waar hij vandaan kwam is me een raadsel) lig ik in de armen van een enorme kleerkast, gehuld in een stoer gympakkie en jawel een enorme gouden ketting! Ik was in shock! Oh wat een pijn, mijn tas die ik meters achter over had gezeild (en de rits zat niet dicht) dus daar lag een telefoon, een lipglosje, papieren zakdoekjes en ga zo maar door, mijn kruk had ik ergens de winkel in gelanceerd! Ik keek in de ogen van de “kleerkast” en zei: waar kwam jij vandaan? Ik zag het gebeuren zij hij en kon je nog net op tijd grijpen! Nou ja, hij heeft niet geweten dat ik daarna zes weken plat heb gelegen, maar dat deed er niet toe! Wat was ik hem dankbaar! Maar opeens denk ik, er is hier iets gebeurd? Ik zeg tegen ” kleerkast” wat zou er gebeurd zijn? Het stond stampvol, kon geen mens meer langs! Opeens besefte ik: oh mijn god, ik sta in het middelpunt van de belangstelling, van jong tot oud keek men naar het schouwspel. Maar niemand, maar dan ook niemand deed iets! Niemand pakte mijn tas, niemandpakte mijn telefoon, niemand! Het waren ramptoeristen! Ik was verbijsterd! Ondertussen had ” kleerkast” mij op de grond gezet en daar kwamen de tranen, niet van de pijn die er uiteraard was, maar schrik, dankbaar dat “kleerkast” mij opving. Maar nu: ik moest naar huis en wel z.s.m. “kleerkast” belde voor mij het nummer dat ik aanwees, inmiddels had ook hij alles bij elkaar gezocht, terwijl ik snikkend op de vloer zat, me ook nog eens rot schamend omdat iedereen keek. Om een lang verhaal kort te maken lag ik een half uur later in mijn bed, huilend van de pijn en de onmacht! Na weken liep ik weer in het winkelcentrum en opeens hoor ik achter mij: is dat niet die mevrouw die daar toen midden in het winkelcentrum lag? Ik kijk achterom en zie twee vrouwen, de ene vrouw zegt het dus tegen de ander en ze zegt, jaaaa, dat is dat mens, lachen toen, die maakte een smakkerd, haha! Lachen zeg, ze stond mooi voor aap….nu was ik nog meer verbijsterd……ik ben maar doorgelopen, maar de tranen branden, want dit was niet leuk meer!! Maar ja, glij je uit over een blaadje sla! Hoe krijg ik het voor elkaar!!! Belangstelling had ik…maar op deze belangstelling zat ik niet te wachten!!!



Wanda says:

Ik ben op school een keer onderuit gegaan onder een snoeppapiertje ter grootte van een paaseitje… Enige stabiele voet op dat papiertje en ondanks 2 krukken lag ik…



gabstar25 says:

Ach meid wat vreselijk, dat kan je er ook nog bij hebben 😉 hoop dat mensen je wel geholpen hebben! xx



Wanda says:

M’n wiskundeleraar zag het gebeuren en heeft me geholpen. 😉



gabstar25 says:

Maryse, wat een vreselijke ervaring. Je hebt zulke nare dingen meegemaakt!! Ik ben blij dat die man je tenminste hielp. Wat een zielige, bekrompen vrouwen zeg. Wees maar blij dat je niet hun leven hebt, want als je anderen op die manier moet uitlachen etc. dan is er toch iets mis met je.
Liefs, Gaab



Maryse says:

Lieve Gaby, ja, het is niet te geloven, het stomme



Maryse says:

Sorry, er ging iets fout, ik wou zeggen dat het stomme is, ik trok me dat “geklets” van die vrouwen nog meer aan dan alle “kijkers” en dan vooral: dat mens….ik dacht, jeetje dit kan niet waar zijn en toch toen ik thuiskwam voelde ik me rot. Maar wat je zegt: je moet er toch niet aan denken dat je zo leeft! Die man die me opving ben ik eeuwig dankbaar uiteraard, maar het is te gek voor woorden om hier weken erna nog iemand voor uit te gaan lachen, dan ben je pas zielig!!! Liefs



gabstar25 says:

Ik snap heel goed dat je het aantrekt, het was een overwacht en kwetsbaar moment. Gelukkig zijn er ook goede ‘opvangers’ in de wereld 😉



Wanda says:

En niemand die ziet wat er achter jouw lach zit…..



Maartje says:

Lieve Gaby,

heel mooi geschreven,
mijn complimenten!

Er gebeurt zoveel tegelijkertijd,
dat heb je treffend verwoord.

Lfs!
Maartje



gabstar25 says:

Lieve Maartje,
Dankjewel wat aardig van je!! Hoe gaat het met je? xx Gaab



Wauw! Super mooi geschreven Gab! Ben er stil van, nou dat zegt wel wat he?! Tot snel, gelukkig, mis je! Kusje op je voorhoofd



gabstar25 says:

Lievje Ik mis jou! Ben zoooo benieuwd naar je storyies!!!!! 🙂 :0 Knuf



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: