Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{May 14, 2012}   Van die dagen…Voor Stichting MEE!

Een oude column nieuw leven ingeblazen:
Van die dagen dat je geen energie genoeg hebt, om op je benen te staan. Van die dagen dat je dankbaar moet zijn dat je nog een paar dagen je geleende dekenboog mag lenen.
Van die dagen dat je de assistentes van de specialist achterna moet bellen omdat de gemeente een handtekening van je huisarts, ergo of fysiotherapeut niet goedkeurt. Het moet natuurlijk een arts zijn die minimaal 12 jaar heeft gestudeerd. Dan pas mag je een handtekening op een gemeente papiertje zetten. Heb je dat voor elkaar dan wilt de gemeente specifiek een handtekening hebben van je revalidatie arts.
Van die jaren dat je ‘revalidatie arts vrij’ bent geweest, omdat je bent uitbehandeld. Niets meer aan doen, zei de 12 jaar lang gestudeerde revalidatie arts. En niet omdat het zo perfect is, maar omdat ze soms een patiënt hebben van wie ze gewoon niet meer weten wat ze ermee moeten doen.
Van die revalidatie artsen, die niet hun handtekening willen zetten voor een elektrische rolstoel, omdat zij je alleen kennen, van de tijd dat je nog geen rolstoel nodig had.  Dit baseren ze op wat er in de computer staat niet op wat er voor hen staat. Ik.
Van die jaren voordat je een achteruitgang kende door die desbetreffende revalidatie. Dat stond in de kleine lettertjes van voordat je aan die revalidatie begon. Achteraf merkte je dat die revalidatie dan toch echt iets heeft gedaan. Namelijk datgene wat in die kleine lettertjes stond.
Van die nachten dat je wakker wordt door een pijnaanval, terwijl de morfine fles naast je bed net op is. Van die ochtenden dat je de bestelde morfine fles op gaat halen bij de apotheek, maar dat de apotheek dame vrolijk zegt dat ze niets hebben  ontvangen.
Van die middagen dat het laatste beetje melk valt, voordat die in je cornflakes zit. Van die vitamine pillen, die uit het potje, op de grond vallen en tussen de gleufjes van het hout liggen. Van die momenten dat die pillen daar blijven liggen, tussen die gleufjes, omdat de kruimeldief vol zit. Van die uitspraken: ‘Vol is vol.’
En toen kwam Stichting MEE. Stichting MEE helpt mij in alle strijd tegen de verzekering, de gemeente. Het CIZ, de Mo-zaak, de verzekering en het CAK. Op zoek naar potjes. Op zoek naar een weldenkend medelevend persoon die opkomt voor de zwakkere uit de samenleving. Van die dagen dat je verschrikt denkt: Wat moest ik ook alweer regelen. Wat ben ik vergeten. Om vervolgens gewoon even op bed te mogen liggen omdat je elke dag leeft met een chronische ziekte. Stichting MEE, want het valt ook allemaal niet MEE!

 

Advertisements


Mars says:

Ik hoop van harte dat MEE jou goed MEE-helpt, babe!
Liefs v Mars @Quito



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: