Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{July 4, 2012}   Een ballon in het ziekenhuis

Een uitje naar het ziekenhuis. Men wenst mij veel plezier. Buisjes bloed worden afgetapt, terwijl ik lol maak met de Amsterdamse receptie dame van de bloedbank. Ben je er nou alweer?! Ze zijn zeker iets vergeten?! Nee, ze zijn niets vergeten, maar tegen de receptie dame ingaan heeft geen zin. Zij runt de bloedbank. Zij stuurt de mensen door naar de prik dames. Zonder haar wordt niemand geprikt.
We hoppen van afdeling naar afdeling. Testjes en keer op keer overnieuw je verhaal vertellen. Dat is normaal in het ziekenhuis, want stel je voor dat een andere dokter een fout heeft gemaakt. De patiënt houdt het riedeltje en de dokter schrijft. De dokter schrijft niet zo snel. De patiënt moet langzamer praten. De dokter schrijft onleesbaar. Dat moet, anders ben je geen dokter.
Er is zomaar een gaatje vrij en we mogen naar een nieuwe afdeling, want we wonen toch in de buurt en we hebben toch niets beters te doen, als chronisch zieke. We overbruggen de tijd bij Starbucks met muffins en ingewikkelde koffies. Er komt een jongen naar mij toe. Niets om over te schrijven, zal je zeggen, want van het vrouwelijk geslacht zijnde, komt er wel vaker een jongen naar je toe. Alleen deze jongen is anderhalf keer zo klein als ik. Zijn tas is anderhalf keer zo groot als de jongen. Het is een brugpieper. Terwijl hij naar mij toe komt, houdt een groepje Justin Bieber fans de jongen nauwlettend in de gaten. De jongen heeft mij herkend, zomaar, uit mijn vorige leven. Ik sta in hun franse studieboek. Ze hebben het bewijs materiaal bij zich en ik ga ermee op de foto. Ze gillen alsof Lady Gaga in eigen persoon een nonfat frappuccino caramel is komen halen. Ik ben niet lady Gaga, ik ben een patiënt. Alleen, zo zie ik er niet uit en zo weiger ik mij te gedragen. Dus gaan de brugpiepers gillen. Een vreemde man vraagt of hij mij ergens van moet kennen. Ik vraag aan de man of ik hem ergens van moet kennen. Hij zegt dat hij een man is, met een I-pad, in het zakendistrict van Amsterdam, die opgaat in de menigte. Ik pak mijn muffin en loop naar het ziekenhuis.
De zon is gaan schijnen, de mensen zijn vrolijk. De zon dringt door mijn huid richting mijn zenuwen en botten. Mijn lichaam zwelt in een minuut op. Ik lijk op een ballon. Ik vlieg binnen op de poli en land in de wachtkamer op de grond tegen de muur. Er komt een vrouw met een witte jas aan en ze schrikt. Ik zeg dat het normaal is dat ik een ballon ben, want ik ben chronisch ziek. Geen drama, gewoon de zon. Het bloed stijgt naar mijn hoofd en de wachtkamer zweeft nu ook.  Ze loopt naar me toe en brengt me naar een bed. Manlief brengt natte doeken. Ik ben dankbaar dat ik in een ziekenhuis ben, want als ik in de Hema stond, was er geen bed. Dag met de ziekenhuis pret.

Advertisements


Mars says:

I want 2 fly away with U, anywhere!
Love xxx your biggest fan, anytime, always 😀



gabstar25 says:

Haha ik ook met jou! Hoop dat je de holiday van je leven hebt met de man van je leven!! xx



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: