Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{December 19, 2012}   Redelijk

jippiejippie-kerstkaart-051

De was ligt al een paar uur nat in de wasmachine. Ik moet nog een paar uur liggen om de was eruit te kunnen halen en op te hangen. De kerstkaarten zitten al twee dagen onaangeroerd in mijn tas. Drie kerstkaarten schrijven per dag. Mijn hand verkrampt en komt niet meer terug uit de kramp. Na twee dagen kerstkaarten schrijven, kan ik niet meer verder schrijven. In ieder geval niet voor kerst. De brievenbus is om de hoek, doch te ver voor mijn benen op dit moment. Op een iets beter moment op de dag, vergeet ik de kerstkaarten, omdat ik al mijn energie onder het bed vandaan moet halen om naar fysio of een andere afspraak te gaan. En terug. Dat stel ik mij zo voor, dat mijn energie onder het bed verdwijnt, net als de sokken. Het energie mannetje en het sokken vrouwtje kennen de weg onder het bed. Langs verdwaalde stof vlokken en vergeten morfine maatbekertjes, een verloren pen en een pepermuntbal, die precies naar het onmogelijkste midden rolde en daar bleef liggen. In het midden, waar niemand bij kan.
Ik kan er ook niet bij. De Mo-zaak, de zaak die de gemeente heeft ingehuurd, ik kan er echt niet bij. Als ik denk dat ze me nu echt niet meer kunnen verbazen, bewijzen ze mijn ongelijk. Ze overtroeven elke keer weer hun eigen onzinnige geklets. Dit onzinnige geklets heet ‘een advies’ en dat wordt door de gemeente klakkeloos overgenomen, tenzij het echt onredelijk is. En wat onredelijk is, daar valt nog over te redeneren.
Zo vindt de Mo-zaak dat ik een bepaalde behandeling had moeten doen voor mijn benen en daarom willen ze mijn leven niet verbreden met een elektrische rolstoel. Het klopt, het is redelijk. Ik heb die behandeling niet gedaan. Ik wilde de behandeling wel doen. Ik heb er zelfs om gevraagd. Een heel multidisciplinair en misschien ook een multicultureel team heeft op dit vraagstuk zitten kluiven, maar vond het onredelijk als ik de behandeling zou doen en ze stond het niet toe. Het team wees de behandeling af. Niet onredelijk. De behandeling had immers mijn arm flink verslechterd, maar je moet niet alles over één kam scheren. Mijn benen zijn nou eenmaal mijn armen niet. Als ik de behandeling zou doen, zou ik hoogstwaarschijnlijk versneld in een rolstoel terecht kunnen komen. Terecht, want ‘had je de behandeling maar niet moeten doen.’ Of toch wel, want dan heb ik misschien recht op een elektrische rolstoel.
Ik probeer mijn voet op de grond neer te zetten. Een elektrisch geladen deeltje schiet omhoog, recht mijn bot in. Doorzetten, want wie wat wil, die moet doorzetten. En ik wil naar de wc. De luxe van naar een wc kunnen gaan. Mijn benen willen mijn gewicht niet dragen.
Ik loop in het park. Eerst recht, dan mank, dan sleep ik mijn benen voort. Ik neem morfine, want anders kan ik geen stap meer verzetten en ik moet toch echt naar huis. Rusten op mijn bed. En de was ophangen. En oh ja, de kerstkaarten, misschien volgend jaar!

Advertisements


De Mo-zaak… die moet zo getackeld worden dat ze van ellende een rolstoel zoeken om maar van je af te komen…. (aanbod blijft staan). Groetjes, Astrid 🙂



gabstar25 says:

Ah lief en helemaal vergeten v het aanbod, excuses! Wat zou je ook alweer kunnen doen? Dubbel excuses. Alle hulp is welkom, de juridisch medewerkster doet wat ze kan, maar de Mo-zaak is zo pittig. Ondertussen ga ik achteruit. Hoe gaat het met jou?!



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: