Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{February 24, 2013}   Roze olifant

1309527110h4vJy9
De 20 weken echo, schijnt de belangrijkste echo van de zwangerschap te zijn. Het is een medische echo, waarbij de arts elk orgaan van de baby controleert.
De meeste papa’s en mama’s zijn zenuwachtig voor die echo, of vinden het in ieder geval spannend. Natuurlijk is het spannend, want je krijgt te horen of het een jongen of een meisje is. Het kan beide kanten op. Het is in ieder geval een baby.
Ik vind de 20 weken echo niet spannend, ook al krijg ik te horen dat er zoveel mis kan zijn. Er kan heel veel mis zijn. Een baby kan een open ruggetje hebben, laat staan wat mis kan zijn met alles wat in het buikje en hoofdje zit. Toch heb ik me nog geen dag zorgen gemaakt over deze baby. Het voelt goed. Punt. Of het goed is, is een tweede. Dat merken we wel in het ziekenhuis. Ik ben echter geen koude kikker. Heb zeker zin om de baby, die in mijn buik schijnt te zitten, op het scherm weer eens te zien na acht weken. Ook vind ik het spannend of mijn supermarkt de juiste Chocomel voorradig heeft. Dat probeer ik ook altijd aan te voelen.
Ik denk dat ik toch van een andere slag moeders ben. Een moeder die gewend is om dagelijks onder het zwaard van Damocles te leven. Als ik zou struikelen, mijn enkel zou verzwikken, mijn knie iets te hard zou stoten, dan kan ik namelijk de functie van mijn been volledig verliezen. In 1 seconde kan alles anders zijn. De afgelopen 4 jaar leef ik onder die druk. Als ik daar continu bij stil zou moeten staan, dan weet ik zeker dat ik die enkel ga verzwikken. Probeer maar eens niet aan die roze olifant te denken. Daar heb je hem al. Terwijl je nooit aan een roze olifant denkt.
Ik laat los. Neem het leven per dag. Soms per uur of zelfs per kwartier. Hoe ik mij nu voel, kan over 10 minuten totaal anders zijn. Dan kan ik gaan gillen, of zit ik letterlijk vast op een plek waar ik sta. Bijvoorbeeld midden in de supermarkt grijpend naar de Chocomel. Dan is het al te laat. Ik kan niet gaan gillen in een supermarkt, dus leun ik tegen een stapel kratten met tranen in mijn ogen. Medicatie moet gaan inwerken, maar neemt haar tijd. Een winkelmedewerker vraagt of ik aan de kant kan gaan. Ik toon een glimlach en schuifel 10 cm opzij. Geïrriteerd doet hij wat hij moet doen. Ik ga zitten op de stapel kratten en probeer weer op te staan. De kratten verschuiven en ik huil nu van de pijn. Dan maar naar de manager toe, of er voortaan een krukje kan staan in de supermarkt. Want je weet nooit wat en wanneer er iets kan gebeuren. Ik leef per dag, soms per minuut. En laat die roze olifant los.

Advertisements


Liefste Gaby en Ruben,
Alvast weer een mooi en goed geschreven blog.Zo kennen we je. Ik wil echter geen ‘echte comment’ schrijven want ik ben bang dat ik de juiste woorden momenteel niet kan vinden. Het allerminste wat ik nu wil is jullie kwetsen of verkeerde dingen zeggen.Veel liefs en succes op de echo, we lezen er wel over hé.
Mazel tov iem attem tienok!!!hughs mich..



gabstar25 says:

Merci! Je zegt echt geen kwetsende dingen Micheline 😉



Hoi Gaby, met veel bewondering lees ik jouw blog! De manier hoe jij in het leven staat en er mee omgaat ondanks alle pijn en beperkingen zijn voor mij enorm herkenbaar. Hoewel mijn kwalen anders van aard zijn dan die van jou, is het net alsof ik over mezelf lees. Alleen zou ik het niet zo goed kunnen verwoorden dan dat jij dat doet, erg knap! Ik weet dat mijn 9 maanden zwangerschap qua pijn ook echt een drama waren, maar heb er de grootste pijnstiller voor terug gekregen. Wij noemden hem ( Janoah) bij de geboorte ons kleine grote wondertje, hoewel het kleine wondertje steeds groter wordt, gelukkig!
Weet niet hoe ik het nu moet verwoorden om je veel plezier, sterkte succes of wat dan ook te wensen, dus laat het ook maar zo…..

Groetjes en ik blijf met veel interesse je blog volgen.
Miranda



gabstar25 says:

Lieve Miranda of Merel 🙂
Dankjewel voor je onwijs leuke reactie! Wowie wordt snel groot he, die kleine wonders 🙂 Je mag me echt veel plezier wensen 🙂 PLezier kan ik gelukkig echt maken. Hoop jullie ook! Liefs, Gaby



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: