Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{July 28, 2013}   Up tempo

2013-07-27 20.39.17

“Waar is je speentje?” Is de meest gezegde zin deze dagen. Routine krijgen, elkaar leren kennen en de verzorging op ons nemen. Ik probeer dit zo goed en zo kwaad als het gaat vanuit ons bed. Een andere optie is er op dit moment nog niet. Na 12 dagen heb ik ons baby meisje voor het eerst zelf verschoond. Het liefste til ik haar op, sprint ik naar haar kamer en maak ik een dansje met haar. Of stop ik haar gewoon in bad. Dit alles zal ooit komen, wanneer weet ik niet. Tot die tijd zie ik drie muren om mij heen en Aviya. De kraamtranen zijn er dagelijks, of komen die door de situatie? Ik wil zo graag lopen, de kamer uit, naar buiten toe. Ik wil zo graag mijn mobiliteit weer terug, voor zover ik mobiel was. De katheter eruit en zelf naar de wc kunnen lopen. Of überhaupt kunnen plassen. Een maand? Een week? Wie zal het zeggen. De tijd tikt wel snel op een dag en ik ben elke minuut dankbaar dat wij een prachtig meisje mochten krijgen en dat zij nu tegen mij aan ligt te slapen. Elke dag zal zij groeien en hopelijk groei ik met haar mee. In die tussentijd, dansen we met onze pinkjes op het grote bed.
De bevalling, die moet ik in alle eerlijkheid eerst nog even verwerken. Mijn ziekte nam de bevalling van mij over. Wat ik heel aardig vond, mits mijn ziekte dan ook de pijn zou overnemen. Niet de pijn van de weeën, maar de pijn door CRPS. De allerergste fysieke pijn die ik ooit heb gekend. Dwars door de weeën heen, die sneller en sneller kwamen. De CRPS die gevoelsmatig tijdens elke wee mijn rug brak. Mijn rug waar ik uren op lag, want bewegen was geen optie.Tijdens de wee, werd de hypertensie zo erg dat ik die wee wilde omarmen van gelukzaligheid, om de hypertensie en de gebroken rug maar niet te voelen. Vechten ertegen had geen zin. Het kwam, steeds sneller, want ik werd doorgeleid. Dat betekent dat je eerst een pil krijgt die de weeën sneller laat komen en daarna een infuus als de weeën de ontsluiting niet op gang helpen. Een beetje althans, maar niet op mijn tempo. Net als dat mijn lichaam niet op mijn tempo herstelt. Ook niet op het tempo van het ziekenhuis. Dat hebben de zusters ons dan ook vaak laten weten in die acht dagen.
Schreeuwen, gillen en roepen om mijn mama. Manlief die niets kon doen, ook al deed hij genoeg. Gynaecologen en verloskundigen die het ook niet meer wisten. Van zondagnacht tot dinsdag ochtend, heen en weer door de weeen heen naar het ziekenhuis lopen en nog een keer, totdat ik mocht blijven. Dinsdag ochtend, het ging niet meer en er werd eindelijk echt ingegrepen.We hadden immers alles geprobeerd, behalve pijnmedicatie dan. Een keizersnee, maar dan moest ik wel eerst even van het ene bed op het andere bed kruipen en weer op mijn rug liggen. Sindsdien lig ik op mijn rug. En revalideer ik vanuit bed. Ik sta op mijn Bambi benen en val tegen de muur. Met de trippelstoel duwt de thuiszorg mij naar de douche, die twee meter vanaf mijn bed is. Ik wankel op de douchestoel. De aanrakingspijn zit nu ook op mijn buik, door de operatie. Ik til mijn hoofd op en kijk, naar Aviya, de beste pijnmedicatie die er is.

Advertisements


Saskia says:

Jeetje meid wat een vreselijke tijd moet dat geweest zijn! Maar wat super fijn dat je dan toch je mooie baby meisje heb kunnen verschonen! Moet een geweldig gevoel zijn geweest! Heel veel sterkte met het revalideren! En super veel genieten van jullie mooie meisje!
Liefs saskia



linda says:

Enorme bewondering voor jullie doorzettingsvermogen!



Vera says:

❤ Veer



Franciska says:

Ondanks al je pijn, je Bambi benen en je kraamtranen ben ik zó ontzettend blij voor je, dat jullie nu zo’n prachtige dochter hebben!! Ik wens jullie heel veel geluk met de kleine Aviya!
En Gaby heel veel sterkte met je revalidatie.



Lobke says:

Gefeliciteerd met jullie Aviya en wat een ontzettende doorzetter ben je!!! (en je man natuurlijk ook!!) Geniet van elk moment en succes met de weg naar beter, jullie zijn Toppertjes!!



J says:

Wat zien jullie er ontzettend lief uit samen!!



Tanja says:

Gefeliciteerd met jullie mooie dochter, wat een mooie naam! Heeft het nog een betekenis??
Jij bent echt sterk en je man ook, geniet van jullie dochter en ik hoop dat jij je snel weer wat beter voelt.
X Tanja



Gaby says:

Van harte proficiat met jullie mooie meisje!
Wat ben je door een hel moeten gaan zeg…. Heel veel respect voor je
en ik wens je alle kracht en liefde om hiervan te herstellen en vooral
samen heerlijk te kunnen genieten van jullie wondertje!
Xxx



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: