Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{April 9, 2014}   Een reuzeklapper

Het is even stil geweest op mijn blog. Dat heeft meerdere redenen, onder andere door lawaai. De eigenaar van het pand naast ons heeft besloten te verbouwen. Gedril, geboor en gesloop. Ik gun deze aardige man zijn verbouwing en wil geen spelbreker zijn, maar ik gun mijzelf ook rust en een trillingsvrij huis.

Om maar meteen met de verbouwde deur in huis te vallen; ik donder keihard fysiek achteruit. Ook dit heeft meerdere redenen. Ik probeer krampachtig te doen alsof ik geen last heb van de verbouwing, want ertegen vechten werkt averechts. Die energie stop ik liever in de pijn. Die ‘lepels’ heb ik immers veel te hard nodig.

Slapen doen wij nauwelijks, maar overdag doen we keihard alsof we een geweldig relaxte nacht hebben gehad. Je overgeven aan een brak gevoel werkt namelijk averechts. Natuurlijk beseffen wij maar al te goed dat een kind misschien tot zijn 18e, of langer, je nachtrust kan verstoren.

Nu is het bij ons lieve baby meisje iets anders. Zij lijdt aan erg pijnlijke kramp, die na drie maanden over zouden gaan. Toen na zes maanden en nu bij negen maanden zitten we weer in het ziekenhuis met haar. Welliswaar een ander ziekenhuis, waar de dokters fijner zijn. Een spik splinternieuwe kinderafdeling, met een eigen weeg ruimte om de baby’s op te meten en te wegen. Boven het verschoonkussen hangt iets dat lijkt op ‘een kuikenwarmer’, voor als de baby het koud krijgt in zijn luiertje. Manlief pakt de baby en knalt met haar hoofdje tegen dat ding op. Thuis hebben we namelijk geen kuikenwarmer boven haar verschoonstation hangen. BAM!, ik schrik me kapot en ben ook blij dat ik het niet heb gedaan. De zuster zegt meteen: “Doen alsof er niets aan de hand is!” We komen immers niet voor hoofdpijn maar voor buikkramp.

De dokter kijkt in Aviya’s oortjes, met de conclusie dat ze geen oorontsteking heeft. Nee ze heeft kramp. In haar babybuikje. Dat prachtige buikje dat ons soms tot waanzin drijft.

Eenmaal thuis, is het gedaan met de rust. Gebonk, geknal en geboor. Muren storten in en Aviya begint te krijsen in haar box. Lichtelijk geirriteerd strompel ik snel naar de huiskamer toe. Een slak is sneller, maar we doen net alsof ik erg snel ben. En dan zie ik een reuzeklapper. Ons baby meisje staat! En huilt…, want hoe moet je als je eenmaal staat, in hemelsnaam weer gaan zitten?

Trots pak ik haar op en doe net alsof ik drie pirouettjes met haar draai, zoals ik dat voor mijn CRPS tijd deed, in de danszaal. Ik knuffel haar en dat is echt. En wanneer ik Aviya knuffel, maken alle slapeloze nachten niets meer uit. Donderdag 20-3-14 1ex staan

Advertisements


Antal Santcroos says:

Ziet ver leuk uit Gaby



Femke says:

Ik zie mijn jongste nog met zijn handjes op de onderste tree van de trap staan. Eerst helemaal trots, en toen sloeg dat opeens om in angst omdat hij niet wist hoe weer weg te komen. Ultiem schattig en hartbrekend tegelijkertijd.

Ik hoop dat het snel beter gaat mrt je meisje. Ik weet hoe slopend het kan zijn om te weten dat het niet goed gaat, maar geen goede vinger erop te kunnen leggen. Hij lijkt er nu redelijk overheen te zijn, maar soms is het nog steeds onverklaarbaar erg. Heel lastig.



gabstar25 says:

AAah wat schattig van je zoontje!! En wat zielig dat hij pijn had!! Het is inderdaad een zoektocht, ze praten niet he 🙂 Aviya wordt binnenkort op coeliakie gecontroleerd, wie weet is dat het. Zo niet, dan gelukkig, want dan zit ze daar tenminste niet aan vast 🙂 Hoe oud zijn jouw kinderen?



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: