Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{April 17, 2014}   De jongste cliënt

DSC08334Als jongste cliënt van de thuiszorgorganisatie JMW, werd ik gevraagd als columniste. Als jongste cliënt, heb je immers een verhaal. Of het een goed verhaal is, is een tweede, maar het verhaal werd in ieder geval steeds beter. De jongste cliënt ging trouwen en zij kregen een kindje. Zo simpel als het klinkt was het natuurlijk niet. Ik ben niet voor niets de jongste cliënt van de thuiszorgorganisatie. Thuiszorg, zorg aan huis. Elke ochtend om 8:00 uur om precies te zijn, gaat de bel en pak ik mijn ‘opiaten ontbijt’. Door weer en wind komen de thuiszorgdames op de fiets naar ons huisje toe. Als er een ‘nieuwe’ komt, wordt vaak gevraagd waar mijn moeder is, want ik ben toch echt ‘veulstejong’ om patiënt te zijn.

Badeend
Het warme water stroomt, het zeepsop bruist en het badeendje kijkt mij aan. Het is natuurlijk even wennen, dat ik weer word gewassen en word aangekleed, maar wat ben ik nu dankbaar dat zij er zijn. De dames vertellen vrolijk over het weer, de politiek en hun eigen leven en brengen naast hulp ook leven in de brouwerij. Het liefst kwebbel ik vrolijk mee, maar daar betaal ik een fysieke prijs voor, die mijn PGB niet vergoedt. Ik ben immers niet voor niets een cliënt. Na de douche wordt er niet afgedroogd, want de handdoek voelt aan als vuur. Er moet olie op mijn benen en de weinige kleding die ik nog kan dragen moet aan. Als jongste cliënt ben ik niet de makkelijkste patiënt, want hoe kleed je een cliënt aan, met extreme pijnen, waaronder intense aanrakingspijn.

Pietluttig
Het begint al met het openslaan van de kleding. Het zuchtje luchtverplaatsing wat dat veroorzaakt, is funest voor de pijn. Daarna spelen we Dokter Bibber met kleding. Ik lig op bed en mijn T-shirt moet aan. Dat betekent dat de thuiszorgdame over mij heen buigt, maar niet tegen het bed mag stoten. De mouwen worden opgerold, maar de rest van het shirt mag mijn benen niet aanraken. de mouw moet precies tot over mijn ellenboog en niet het gewicht op mijn ellenboog laten rusten. Dit lijkt allemaal pietluttig, maar deze details zijn van groot belang. Het is bepalend voor de rest van de dag, hoeveel energie ik overhoud en of ik er een pijnaanval door krijg.

Dokter Bibber
Gelukkig is de thuiszorg erg professioneel, naast gewoon heel gezellig. En de baby? Die kleed ik lekker zelf aan, zonder het Dokter Bibber spel. “De thuiszorg kleedt mama aan en mama kleedt Aviya aan!” Ik ben immers de jongste cliënt! Ons jongste huisgenootje, baby Aviya, kijkt aandachtig toe en speelt met haar eigen kleding. Dat het niet vanzelfsprekend is, dat zij in ons leven is gekomen, heeft ze nog geen benul van. Ook van mijn ziekte weet ze nog niets af. Ik zal mij 120% inzetten om haar een prachtig leven te geven, samen met Ruben, of deze mama nou beperkt is of niet.

Advertisements


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: