Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{August 6, 2014}   Slaap ik?

hand-die-een-prikkeldraad-grijpt-12712320

Ik slaap. Zal ik even van de pijn verlost zijn? Niets is minder waar. 24 uur per dag, chronische pijn. Het zal je baan maar zijn. Als het mijn werk was, dan zou het na acht uur ophouden en kreeg ik ervoor betaald. Na acht uur zou ik kunnen doen en laten wat ik zou willen. Dan zou ik een keus hebben. De keus die ik nu niet heb om mijn dag in te kunnen delen in hoe ik dat wil. Om vrij te zijn en nergens bij na te hoeven denken. Niet die ene sociale afspraak drie keer te overdenken en daar constructies met medicatie en tijden voor maken. Als ik het ene wel doe, wat moet ik dan allemaal laten op die dag? Wanneer Aviya vandaag in bad moet, is dat dan de hoofd aktiviteit van de dag?

Ik lig. De energie vloeit door het putje weg, van mijn bed en laat een zompige vlek achter. Ik droom onrustig door de pijnmedicatie. Droom ik over de pijn of kan ik gewoon niet verder weg van de pijn? In mijn droom word ik in een donker bos, op mijn knieën meegesleurd achter een brommer. Elke hobbel, elke bobbel scheurt langs mijn lijf. Zodra we tot stilstand komen, glij ik door over de met sneeuw bedekte straat. Ik word wakker, maar nu begint mijn nachtmerrie pas echt. Mijn knieën voelen alsof ze uit elkaar worden gescheurd. Mijn heup waar ik op lag, staat onder hoge voltage, terwijl mijn arm wordt afgesneden. Ik heb een blauwe plek op mijn knie. Had ik die voor mijn droom ook al?

Ik kijk. Naast me ligt een vredig baby meisje te snurken en te kwijlen. Haar speen gaat soms heen en weer. Af en toe zoekt haar kleine handje mij op en grijpt ze me vast.

Ik loop. Er staat een lach op mijn gezicht en prikkeldraad in mijn benen. Elke keer wanneer mijn been mijn rok raakt, krijg ik een zweepslag. Mijn hoofd zet ik uit. Dit zijn mijn beste momenten van de dag. Ik ga in mijn hoofd weg van de pijn en naar mijn afspraak toe. Ik ga naar fysio en denk aan hoe vaak ik op mijn fiets door de stad racete. Hoe ik elk kruispunt kende en wist wanneer ik mocht gaan fietsen nog voordat het stoplicht groen werd. Het is fijn om ergens verwacht te worden. Als Chronische CRPS mijn werk zou zijn, dan zou ik altijd ergens verwacht worden.

Ik word wakker. Aviya slaat op mijn gezicht, probeert mijn navelpiercing eruit te trekken en ze lacht. Ze klimt met haar volle luier over mijn hoofd, richting papa. Tijd om op te staan. images

Advertisements


Ik. says:

Zo herkenbaar! Behalve die volle luiwer die over mijn hoofd kruipt 😉 . Als het mijn werk was dan had ik gisteren mijn ontslag nog genomen! Iedereen zou mijn baantje mogen hebben. Maar helaas zit het prikkeldraad zo in de knoei dat ik kompleet vast zit en dus ook niet van mijn werk afkom!

Maar meid, ik vind het verschrikkelijk voor je dat je dit moet doorst!aan! I

Heel veel sterkte!!
Liefs.



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: