Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{January 18, 2015}   Soms zijn de woorden er even niet…

In de loop van mijn ‘zieke carriere’, heb ik een paar quotes verzameld. Een beetje van mezelf en een beetje van andere zieke mensen. Zieke quotes. Zoals: ‘Ziek, maar niet zielig’, ‘Ik kijk liever naar wat ik wel kan, en: ‘Ook wanneer er iets ergs gebeurt, kan je weer gelukkig worden, maar niet zomaar!’

Toch blijven sommige dingen altijd confronterend. Het verlies van nooit meer kunnen acteren op het toneel, of vrij zijn, zonder een strak weekschema. Om te kunnen doen en laten wat ik wil. Niet wat CRPS wil. 
Maar uiteindelijk ben ik toch vooral blij met wat ik nog wel kan, ongeacht of ik daar nou een fysieke klap door krijg. Altijd. Ik noemde het voorheen: ‘Altijd maar gestraft worden, voor de dingen die je wel doet, ook al zijn ze nog zo begrensd.’

Een diner zou ik nooit, echt makkelijk, kunnen delen met anderen, want kleding kan ik op dat moment niet verdragen, zitten gaat ook al niet, laat staan dat ik kan bepalen wat ik eet, of dat ik überhaupt kan praten en veel geluiden kan verdragen. Daarnaast vererger ik er snel door wanneer ik wel die energie zou geven, met hondsveel extra morfine.

Een simpele lunch valt zelfs helaas al buiten mijn kunnen, maar gelukkig kan ik wel naar ongeveer 1 koffietent in Amsterdam, in de buurt. Nou, ja niet zonder horten en stoten, niet zonder die eeuwige ‘straf’ erna en zeker niet buiten mij ‘actievere tijden’ om. Maar, wat genieten we daarvan! Als ik iets wel doe, zoals familie en vrienden zien, ook al is dat dan maar een uurtje ongeveer, en is dat beperkt qua waar dat plaatsvindt.  Fysiek niet, maar wel psychisch en, nog zo een quote: ‘Je geest wil ook wat! en: voeding voor de geest.’
imagesHWHWEZLB
Vroeger ging ik sowieso liever meteen over tot de kern van het gesprek en vloog ik voorbij de koetjes en kalfjes. Dat doe ik het  liefst nog steeds, maar tegenwoordig heb ik dan ook die koetjes en kalfjes leren waarderen. Alleen al, omdat mijn dreumes die koetjes nadoet. Koetjes en kalfjes met mensen die je nauwelijks kent en tegenkomt, of je dierbaarsten. Het gaat er immers om of er contact is. Bij zo een kopje koffie, vroeg in de ochtend, elkaar eens diep in de ogen kijken en horen en zien hoe diegene tegenover je zich voelt. Of gewoon stilzwijgend naast elkaar, bij elkaar zijn, wanneer het praten niet  wil en het luisteren eigenlijk ook niet. Wat ben ik blij dat ik op die momenten kan zien. Naar elkaar kan kijken en op die manier kan communiceren, want,… nog zo een quote: ‘Soms zijn de woorden er even niet.‘ Elk moment dat ik mag delen met geliefden en dierbaren, is waardevol. Puur omdat het kan. Waar en wanneer dat dan gebeurt, valt in het niet, want we kijken elkaar in de ogen en zijn samen.
Advertisements


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: