Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{July 10, 2015}   Gillen als een echte meid!

Mama_humor_13 Mama_humor_15 Week 19  (8)

“Daar zijn we weer!”, zegt Aviya als we de supermarkt inlopen.
Ik ruik aan wat mango’s, totdat ik plots een hand op mijn buik voel. Een vreemde hand van een onbekende vrouw. Ze kijkt me verwachtingsvol aan. Ik probeer een goede oneliner te bedenken die niet vreselijk onaardig klinkt. Ze vraagt of ik een volgende verwacht. Ik wil voor de grap nee zeggen, maar geef braaf het antwoord dat ze wilt horen. Haar hand ligt nog steeds op mijn buik. Ik had naar achter kunnen stappen, of zeggen dat ik het niet fijn vind als ik plots door iemand die ik niet ken, word aangeraakt. Ik had 100 dingen kunnen zeggen, maar ik zeg niets. Ik glimlach en ga door met de boodschappen.

“Doen mensen dat echt, aan je zitten als je zwanger bent?”, vraagt iemand me.

Ik sta bij de kassa. Het is klaar, ik en mijn mond houden. Toch gebeurt dit maar al te vaak in allerlei situaties die ik meemaak. Achteraf bedenk ik pas wat ik echt had willen zeggen. Op het moment zelf denk ik vaak: ‘laat maar, en het is onbelangrijk’.

Zoals tijdens mijn eerste zwangerschap in het VUMC. Alsnog zou ik graag een klacht indienen. Waarom nu pas? Ach, laat maar en het is onbelangrijk…. Voor mij heeft het inderdaad geen zin meer, maar wel voor de volgende patient.
Nu pas zie ik hoe anders het kan zijn, in het Sint Lucas Andreas ziekenhuis. Ze luisteren en oordelen niet. Althans niet hardop. Ik heb dit keer mijn mond open gedaan en dat werd geweldig opgevangen door de coach verloskunde, met als resultaat, een heel plan de campagne rondom de tijd na de bevalling.

De bevalling zelf kan je niet plannen, maar wat is het fijn om onze slechte ervaring nu om te buigen in hopelijk iets beters.

En dat is er, Aviya wordt namelijk grote zus van: Een baby MEISJE!!!

Enne, hoe het gaat? Alle slechte fysieke narigheden door de zwangerschap en CRPS…ach laat maar en onbelangrijk. In ieder geval voor deze keer, maar met ons baby meisje is alles prima!!!

Met Aviya gaat het helaas wat minder prima, laat ik daar nu even een klein woordje aan wijden. Ze heeft chronische buikkramp, al sinds dag 1. Daardoor slaapt ze weinig, is ze oververmoeid en kan ze zich nog niet anders uiten dan te gillen en fysieke onrust te tonen. Ze laat van zich horen. Of wij het nou willen of niet. Wat we ook proberen voor pedagogische toestanden, dit is nu haar manier om zichzelf te uiten. De reden van haar gillen is geen pubergedrag, maar puur fysiek ongemak. Ze laat van zich horen. En daar kan haar mama nog wat van leren. De volgende keer zet ik het dus op het gillen als een vreemde plots mijn buik betast met ons baby meisje erin!

Advertisements


KarenMee says:

oh man, verschrikkelijk dat iedereen opeens denkt dat ze je aan mogen raken als je een baby in je buik hebt, als er iets is dat ik niet mis aan het zwanger zijn!
Fijn dat het SLAZ goed voelt, ik heb er ook warme herinneringen aan 🙂



Denise says:

Vervelend al die “vreemde” handen op je buik..
Wat gaaf een zusje voor aviya!
Arme aviya wat zal ze een pijn hebben. Logisch dat ze zo gilt. Ik hoop dat het snel beter gaat xxx



gabstar25 says:

Hi Lieve Denise, Hoe gaat t met jullie?!!!



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: