Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{March 30, 2016}   me teen

wpid-house-its-not-lupus-its-never-lupus1

Gekkigheid
In een nieuw ziekenhuis bij een nieuwe arts. Hier kon ik meteen terecht met ‘me teen’ en 100 andere ontstekingen aan mijn ledematen. Sinds de kraamtijd ben ik 1 grote, lopende ontsteking. Er hoeft maar ergens een normale huidbacterie te zijn en mijn immuunsysteem denkt: Ja van jou maken we een probleem! Het is geen gekkigheid, het zijn dood normale bacteriën waardoor ik ga ontsteken.

Oorzaak
100 buisjes afgegeven bloed verder is de dokter op zoek naar een stollingsziekte of een auto immuunziekte. Het kan natuurlijk mijn eigen CRPS zijn die dit veroorzaakt, maar liever kijkt de internist even verder naar een andere oorzaak. CRPS, daar kan je tenslotte weinig mee.

Navelpiercing
100 antibiotica pillen en zalfjes verder, wordt ‘me teen’ erger en erger. Daarnaast vallen de wortelkanaalbehandelingen als appels van de bomen voor de zenuw ontsteking onder mijn neus. De navelpiercing moet gedwongen uit mijn ontzwangerende buik blijven i.v.m. ontstekingsgevaar. De CRPS is hysterisch, maar daar kunnen we toch niets aan doen.

Internist
In de ziekenhuiskamer vraag ik zo nonchalant mogelijk waar de internist dit keer allemaal naar zoekt. Stollingsziektes, reumatische ziektes, waaronder S.L.E. “S.L.E.?” vraag ik “Ja, zegt de arts,…

Maar. Ga. Het. Maar. Niet. Googlen. De legendarische woorden: ‘Ga het maar NIET Googlen.’

Op dat moment hoor ik een getoet en getetterdetet op de gang. De deur zwaait met een klap open. 100 roze olifanten stampen de kamer binnen. Het wordt wat krap. 1 van de 100 olifanten heeft een doos bij zich, met een grote rode knop erop. Er hangt een bordje bij, waarop staat: ‘Don’t push the red button!’

Professor
Terug in de werkelijkheid zit de professor, die er bij is gekomen, aan mijn voet. ‘Me teen’ wordt inmiddels opgegeten door de doodnormale huid bacteriën. Zou dit ooit nog aangroeien vraag ik me af. De internist vraagt retorisch, of de zalf zeker niet hielp. Ik knik. Baby Shaya zit kirrend op mijn schoot. De professor buigt zich voorover om ‘goodgiegoe’ te doen bij baby Shaya. Ze zet grote ogen op. Ik denk dat ze net als ik, die 100 roze olifanten in de kamer aan het bekijken is.

Ik moet een maand wachten, want de uitslag krijg je niet ‘me teen’, maar ‘me teen’, of de helft ervan, wacht geduldig af. Ondertussen zal ik echt niet Googlen. Niet ‘me teen’ dan.

Advertisements


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: