Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{November 15, 2016}   Maar het huis!

We zoeken een huis. Al zes jaar. We zoeken ons huis, maar ons huis is nog niet gevonden.  We dachten van wel. Wel tien keer, maar het huis bleek toch voor iemand anders te zijn. Zo gaat dat bij biedingen. Amsterdam is gewild.
”Maar,… ga dan ergens anders wonen, in Appingedam of Amstelveen!…Stel je eisenpakket bij!”
Geloof me, we hebben allang geen eisenpakket meer, maar wel een lijst met fysieke beperkingen. Zo staat een trap prachtig in een gang, maar ik kan er niet op, laat staan eraf.
Ok, geen trap. Dan een lift. Geweldig om ermee heen en weer te gaan, maar wanneer het ding teveel trilt, verergert mijn CRPS direct. En dan kan ik helemaal niet meer in die lift. Nieuwbouw dan, met een goede lift, of begane grond. Klinkt perfect, behalve bij een grote weg of een trillende trambaan. Zo kan ik wel de lamellen sluiten, tegen het zien van de bewegingen van het verkeer, maar de trillingen gaan dwars door alles heen.
En dan: locatie, locatie, locatie. Een goede buurt hoeft niet, diep in een achter wijk klinkt als muziek, zo lang het maar een beter huis is dan waar wij nu in wonen. Iets groter dan 53 vierkante meter is voor ons een villa. Maar hoe kom ik bij die villa en hoe kom ik er weer weg? Ik kan tenslotte alleen maar lopend voorruit komen. Dus even naar Lutjebroek om een huis te bewonderen is onmogelijk.
En dan het prijskaartje nog. Ziek zijn is duur in Nederland. Niet alleen voor de overheid, maar ook voor de patiënt. Vooral wanneer je precies net nergens recht op hebt.
De som is niet moeilijk, de getallen liegen niet. Op 53 vierkante meter met zijn vieren. Het is echt heel gezellig en knus en wat we niet hebben hoeven we ook niet schoon t maken en in Afrika zouden de kindertjes heel blij en tevreden zijn met ons huisje. En nu komt de ‘maar’. Maarrrr, het is wat krap. Het huis is snel vol. En vol is vol. Dus moet het weer leeg. Zo een eettafel is ook ‘overrated’ en een wasmachine? Ach, de kleding wordt toch weer vies. Maarrr, we gunnen onszelf wel iets meer ruimte. In een stad zodat er ziekenhuizen, parken, kinderdingen op loopafstand zijn. En stiekem willen we helemaal niet weg van onze top locatie. Maar, het huis!

Advertisements


Elly says:

Als ik dit zo lees dan voel ik met je mee, maar ik denk ook wel: waar een wil is, is een weg.
Je zou bijvoorbeeld naar een stad als Almere (ingericht op jonge gezinnen met kindjes) kunnen lopen en onderweg overnachten in Muiden of Weesp. Daar liggen ziekenhuis, centrum, parken en (kinder)faciliteiten allemaal dicht bij elkaar en de huizen / appartementen daar in de buurt zijn er modern, ruim, stil (incl de liften) en vaak in verkeersluwe straten.Van tevoren kun je huizen uitzoeken in buurten die gunstig voor je zijn, en makelaars kunnen je virtueel rondleiden zodat je al een voorselectie kunt maken.
Komop meid, denk in mogelijkheden! Zou toch heerlijk zijn als je dochters straks opgroeien in een fijn ruim huis, al dan niet met tuin?



gabstar25 says:

Hi Elly, Jaaaa, we denken absoluut graag in mogelijkheden! Deze korte column laat echter zien waar men, als chronisch zieke, mee te maken kan krijgen/hebben.
Almere is voor ons trouwens geen optie i.v.m. Rubens werk (o.a.)



tanja says:

Succes hoop dat jullie snel wat vinden!
Ik heb mijn plekje gevonden en zou ook niet meer willen verhuizen.



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: