Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{December 23, 2017}   Gillende keukenmeisjes

Ik word bebloed, gekneusd en gebroken in een diep zwart gat gegooid.

Met een flits en een boem weten ze in me te prikken, in me te snijden en de botsplinters uit elkaar te trekken. Ze lachen erbij, ze kussen elkaar en ze drinken champage. Ze vieren feest met gillende keukenmeiden. Het is Oud en Nieuw.

Ik huil, ik verkramp, ik ontspan en verkramp nog harder. Dit is niet normaal. Wanneer houdt dit op?! Alarmbellen gaan af, de geur van rook.
Ik hou het niet meer en sta op. Het lukt niet. Mijn voeten bewegen niet meer. Hup voeten, ik zend een signaal uit, doe het. Ik knal op de grond. Buiten knalt het vuurwerk door.

Champagneflessen, glitterspray, oliebollenmix. Wat zou ik dit ook graag aan ons gezin willen geven.
De angst naar Oud en Nieuw toe gaat over in verdriet. Het voelt alleen en vernietigend. Hoe kom ik er volgend jaar uit? Hoe lang heb ik nodig om te herstellen en herstel ik nog wel ervan? Meestal duurt dit heel januari.

1 Januari voel ik mij brakker dan wanneer ik vroeger gezond dansend, lachend, gillend als een keukenmeid vol glitters naar een feest ging. Of thuis bleef bij mijn ouders met oliebollen, tv en champagne. Er werd gelachen. Er werd gedronken. Er werd gedanst.

En huppetee, hoe bizar ik het ook nog steeds vind om met een fles morfine thuis uitbehandeld te zijn, huppetee, weer de kracht vinden, om de schouders eronder te zetten. De schouders die dagelijks uit elkaar getrokken worden. De schouders die rouw en verlies dragen, maar ook de schouders die onze kindjes dragen. Ongeacht hoeveel onmenselijke marteling ik dan ook ervaar. Ondanks dat mama in Januari ff bij moet komen. Want de kindjes, rennen in 2018 gewoon als gillende keukenmeisjes al springend door het huis.

 

Advertisements


els says:

Ik zou nooit weten en voelen hoe je oud en nieuw weer door ‘moet’ maken. Ik hoop ook dat het woord ‘moet’ enig sinds een mag, mag zijn…..
Maar bij deze ik wens je veel sterkte en kracht er voor jouw en je man en kids.
liefs sinds vandaag je vblogleester



gabstar25 says:

Dankjewel @Els wat lief!!!



els says:

Ik heb echt om je gehuild.
Want je bent zo knokker, dapper, moedig, krachtig, voorbeeld, leerzame, goede liefdevolle persoon, moeder en echtgenoot.



Meike says:

Wat angstig en verdrietig. Maar gezien afgelopen jaren: je komt erover heen. Kunnen de kindjes niet naar bijv opa en oma die eerst januari dagen?
Liefs Meik



els says:

Hoi Gaby,
Misschien kan behandeling neurofeedback wat voor je doen. Voor je chronische vermoeidheid kunnen ze je goed behandelen en misschien de pijn verminderen. Ik heb hierover goede resultaten gehoord.
Liefs els



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: