Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{January 9, 2020}   #geenvuurwerkvoormij
Voor de oplettende lezer, ik heb al een hele tijd geen columns meer geschreven.
Om het jaar positief te beginnen; Ik zet dagelijks een korte CRPS awareness post op Instagram. Inmiddels heb ik al meer dan 500 posts! Wat begon met #100spoons is nu #1000spoons.
Ik zit dus niet stil.
Onze kinderen worden groot en zitten ook niet stil. Ze zijn ook nooit stil. Behalve tijdens Oud en Nieuw.
‘Mama, we vinden het vuurwerk heel mooi, maar niet leuk dat het jou zo een pijn doet.’
En dat deed het. Pijn. Ondragelijke, ontiegelijke, buiten proporties te noemen pijn.
Het pijnsoort waardoor ik een krijsende vuurpijl werd. Als ik kon, stond ik op ontploffen. Stil liggen en het ondergaan en met een traan. Gelukkig nieuwjaar.
De kinderen vonden het vuurwerk niet meer leuk. Alleen op tv, want het was wel heel mooi. In het echt schrokken ze zich kapot van de oorverdovende harde knallen.
Natuurlijk had ik net als bij de vorige oud en nieuw een vuurwerkvrije buurt aangevraagd. Een initiatief van mij alleen en niet zozeer van mijn buurt of omliggende buurten.
De zogenaamde vuurwerkvrije zones werken niet in Amsterdam. Er is gewoon niet genoeg politie om dat te kunnen handhaven. Het liefste zou de politie ook gewoon op een gelukkig nieuwjaar willen proosten, maar dat gaat niet. De politie heeft het veel te druk met drukke mensen. Net als alle andere hulpverleners.
Met mensen die bommen gooien, naar andere drukke mensen. Naar medici die mensen druk helpen, omdat er een oog of hand vanaf is geknald. Of omdat er een stuk ongecontroleerd vuurwerk, een druktemaker, wild omhoogschoot. Recht tegen iemand zijn kleuter aan. Gelukkig nieuwjaar. Leuk, traditie.
Natuurlijk kent iedereen wel de verhalen van de doodsbange huisdieren, de getriggerde oorlogsslachtoffers/soldaten. Maar er zijn nog zoveel meer mensen die eronder lijden. Mensen met autisme bijvoorbeeld.
Of ik. Iemand die het liefste mijn kinderen de tijd van hun leven geeft.
Wie wil er nou om de seconde gevoelsmatig doorboord worden door een ijzeren vleeshaak onder elektriciteit. Lekker ff positief het jaar beginnen. Traditie.
Het duurt waarschijnlijk de hele maand januari om te herstellen van het vuurwerk geweld, in Amsterdam al in november begon.
Ik wil niemand zijn feestje afpakken, maar ik wil ook geen gillende keukenmeid zijn. Mijn traditie is geen vuurwerk. Mijn traditie is huilend in een bed, terwijl het vuurwerk dondert en de buren lachen.
Mijn traditie is deze vuurwerk column.
Om ff positief te eindigen is mijn nieuwjaarswens om in het vervolg nooit meer deze column te hoeven schrijven. En dit naar de burgermeester van Amsterdam te hoeven

sturen.



et cetera