Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{October 24, 2013}   Een vreemdeling zeker

media_xl_1015201

Ik lig met mijn baby meisje op bed en zie de Zwarte Pieten discussie dagelijks voorbij komen op internet. Ik hou mij in, tot vandaag. Het is vandaag een belangrijke dag. Baby Aviya is 100 dagen geworden en het is de allerlaatste dag dat ik 33 jaar ben, want morgen is het feest. Als ik mij nu niet uitspreek dan gebeurt het pas op mijn 34e.
Zwarte Piet, wie kent hem niet? De leuke, vrolijke, lenige, mooie Pieten, die eigenlijk veel leuker zijn dan Sinterklaas. Ons Nederlandse kinderfeest, en dat is het. ‘Een feest’; Een samenkomst van mensen, om enige tijd genoeglijk door te brengen met bijv. zang, dans, spel en al dat lekkers, meestal ter gelegenheid van iets bijzonders.
Een feest moet voor iedereen een feest blijven, ongeacht of we het ermee eens zijn of niet of het wel of niet een leuk feest is voor iedereen. Daar spreek ik mij niet over uit. Ook niet over of we wel of niet belazerd worden op datzelfde feest. Het moet immers wel een feestje blijven. En hier komt mijn confessie:
Ik heb Witte Piet gespeeld in 1996 in het kader van een multiculturele samenleving. Ja, mijn goede vriend, u hoort het goed, ik was een vreemdeling zeker, de allochtoon onder de Zwarte Pieten. Nu was ik als Witte Piet een beetje mislukt. Ik vond het zo spannend als 16-jarige om Witte Piet te mogen spelen voor de hele school, dat mijn gloeiende, rode wangen priemend door de witte schmink heen kwamen. Ik was dus eigenlijk een lichtroze Piet, maar dat zag niemand, want in de essentie was ik wit. Mijn acteercarrière was al vroeg begonnen en ook vroeg beëindigd, door mijn CRPS. CRPS krijgen meer blanke mensen dan donkere mensen. Ik was achteraf liever de Zwarte Piet geweest.
Nu is Witte Piet dan ook niet via de schoorsteen naar binnen gegaan, maar via de zonnepanelen op het dak. Sinterklaas droeg het paard op zijn rug, want het paard had er genoeg van om altijd voor het karretje gespannen te worden. In 1996 pasten wij ons al aan in het culturele Sinterklaasfeest.
Zelfs de religies passen zich in deze tijdsgeest enigzins aan.
Wat ik nu echt wil zeggen is: “Zijn we in Nederland echt zo een stelletje vastgeroeste mensen, dat denkt dat het een kut-feest wordt, als we de Zwarte Pieten een ander kleurtje geven? Denken we nou echt dat onze kinderen minder blij zijn met hun pepernoten en kadootjes, als ze die door een blauwe, groene of gele hand uitgedeeld krijgen?!”
Naast Rode en Groene Piet staan Hoofddoek Piet, Rolstoel Piet, Gay Piet, Pita en Argentijnse Maxima Piet hand in hand. Want als er mensen zijn die diep gekwetst raken door dit mooie feest, dan slaan we de plank mis!



{April 3, 2010}   De UWV Man

Het UWV nodigt een man uit bij mij thuis. Ik nodig nooit vreemde mannen uit bij mij thuis. Het UWV verklaart dat deze man een arbeidsspecialist is. 10 minuten te laat gaat de bel. De UWV man kon het prima vinden, alleen was zijn TomTom 10 minuten te laat.
UWV man heeft zijn eigen ultradunne Apple laptop met zich mee. Bijna net zo dun als Libresse en Always.

2 CV’s van mij liggen op tafel. 1 voor een acteercarrière en 1 voor de bijklus in horeca en Sales Carrière.
Ik vertel waarom ik thuis zit, wat Posttraumatische dystrofie is. De UWV man doet alsof hij het allemaal begrijpt. Erna vraagt hij: ‘Is er wel een diagnose gesteld?’
Ik vraag me af, of deze arbeidsspecialist überhaupt mijn dossier, gemaakt door de UWV arts, heeft gelezen.
Een tring geluid. Het komt uit de UWV man zijn zak. De UWV man kijkt om zich heen en denkt dat het mijn telefoon is. Mijn telefoon doet niet ‘Trinnnng’ Het is de UWV man zijn nieuwe telefoon, naast zijn nieuwe ultradunne Laptop. Hij was even vergeten, dat alles nieuw is. Bij het UWV gaan werken klinkt ineens heel logisch, met al die nieuwe apparatuur.
Ik word moe. Het gesprek is intensief. Behalve alle beperkingen, is het 1 grote confrontatie. Nee UWV meneer, het is niet alleen een beetje pijn in mijn arm. Mijn hele lichaam doet mee, daarnaast is mijn geheugen een zeef, heb ik een stadsgrens, kan ik niet het verkeer in met mijn medicijnen en ben ik überhaupt ontoerekeningsvatbaar met morfine achtigen. De nachten zijn zonder rustige slaap, de ochtenden draaien en kan ik geen mensen verdragen en de middagen zijn soms zo kort als een half uur. Sober? Ehm…sinds 10 maanden niet meer. Of ik een verslavingsprobleem heb? Nee. Maar als ik een verslaving had, zou ik het de UWV meneer ook niet vertellen. Dat vertel ik de UWV man. Hij is nu nog geen stap verder.
Wat zou ik willen doen? Acteren, dansen, mijn bedrijf in partyplanning opzetten etc.
Wat is haalbaar om te doen?
Het is stil.
Met mijn bedrijf in partyplanning moet ik kunnen reizen in een voertuig en dat kan ik nu niet. ‘Als UWV taxi kosten voor je zou vergoeden?’ Oppert UWV man. Tsja, dan kan ik er nog niet in zitten. Het gaat niet alleen om een voertuig te besturen, de trillingen van een voertuig maken het mij onmogelijk.
Wat is haalbaar om te doen? Ik duik in mijn grabbelton. Voor de grap heb ik een keer gezegd dat ik een bedrijfje zou moeten beginnen in het coachen van dokters in communicatie naar hun patiënten. De grootste klachten die binnenkomen bij een ziekenhuis gaan (gelukkig) zelden over een verkeerde diagnose. Des te vaker over hoe slecht de arts een patiënt heeft behandeld. Of hoe achterlijk de communicatie toch gaat. In 1jaar tijd kom je al belachelijk veel van dit soort voorbeelden tegen. Iedereen heeft wel een voorbeeld te noemen.
UWV man vindt dit een gat in de markt. In Amsterdam zijn al 3 ziekenhuizen.
Nog een optie: Ikkan praten, interviewen en via een spraakcomputer interview uitwerken.
UWV man houdt mij de eventuele optie voor om een thuiscursus/studietje uit te gaan zoeken, in deze richting. De komende 2 jaar een thuisstudietje. UWV man zou me daarna bij een bedrijf kunnen aanmelden. Ik vraag hem, wie er nou iemand met een aandoening aan wilt nemen. Die bedrijven worden via subsidies omgekocht via het UWV.
Ik ben verward. Zou graag blij willen zijn, over de plannen die UWV man me heeft voorgeschoteld. In de realiteit van alle dag, past dit plaatje totaal niet. Of niet bij mij.

Niet druk, maar geen tijd:
Ik heb soms geen 1 uur meer in een dag, soms 3uur per dag dat ik iets kan doen. Wat ik kan doen gaat volgens een schema met inspanning, ontspanning.
Alles wat ik doe hoort bij inspanning. Boodschap, markt, alvast koken voor avond, een email schrijven, koffie drinken met vriendin, poging tot tergend langzaam joggen, 1 winkel in.
Meerdere keren douchen op een dag en in bed lig/zitten hoort bij ontspanning. De normale ontspanningsmomenten van vroeger zijn nu dus inspanningsmomenten. Dat is altijd weer een switch om bij stil te staan. Er mag maar 1 afspraak per dag gemaakt worden. Bijvoorbeeld een afspraak een uurtje met een vriendin/ familie. Of de afspraak om een kokoskoek te bakken.
Op alle leuke dingen zit helaas een begrenzing. Als het mis gaat, dan zijn de leuke dingen ook niet meer zo leuk.

Kort termijn geheugen:
Daarnaast zijn er bijwerkingen van de medicijnen die studeren onmogelijk maken. Mijn geheugen is een zeef. Ik zeg rare dingen door de medicijnen. Ik schrijf en lees vaak dyslectisch en kan niet op elk moment lezen door duizeligheid en hoofdpijn. Begrijpend lezen is al helemaal een opgave, die een minuutje kan duren.
Stel dat ik 15min op een dag zou studeren, dan ben ik erna meteen weer kwijt wat ik heb gelezen.

Het gaat hier om mijn kort termijn geheugen.
Ik berg de theepot op. Ik draai me om, vergeet dat de theepot daar staat en die valt kapot.
Ik vergeet, hoe de tv heet.
Missie appelsap halen: 3x op en neer naar de keuken, wat ging ik pakken of doen? Na een half uur weet ik het weer, loop weer naar de keuken, en kom ik terug met kauwgom i.p.v. appelsap.
Ik wijs de marshmallow aan die ik wil. Ik zeg:’Die groene.’ Maar de Marshmallow is wit.
Ik wil een pizza halen, maar ik vraag: ‘Zullen we een pizza HUREN?’
Ik wil de handcrème even hebben, maar ik vraag: ‘Zou je de TRAM even kunnen pakken?’
Het vlees is ontdooid, maar ik zeg: ‘Het vlees is GESMOLTEN.’
Ik heb een snoepje in mijn mond en zeg: ‘Hmmm dit smaakt naar ORANJE.’
Ik sta in de supermarkt en heb een ananas en zalmsnippers in mijn mandje. Moet ik nog meer hebben? Ik kijk naar de kaasafdeling. Als ik 3 kaasjes heb gezien, kan ik weer overnieuw beginnen met kijken. Welke waren dat ook alweer?
Een menukaart is niet te doen. Als ik lees, kan ik steeds weer overnieuw beginnen. Ik voel me net de Walt Disney vis Dory, met haar kort termijn geheugen. [media id=917821541V977 size=large]

Komt de UWV man nu te vroeg, of komt de UWV man nu te laat? Zijn voorstel klinkt zo mooi, dat ik razend enthousiast ga fantaseren.
Tegelijkertijd dwingt de realiteit van nu me om realistisch te zijn. Studeren kan ik nu niet. Die energie die ik per dag heb, heb ik nodig voor mijn lichaam.
Mijn conclusie is dat ik eerst maar eens de pacemaker ga bestuderen. To pacemaker or not to pacemaker, that is the question. First things first, want ik kan maar 1 ding per dag . Dag UWV man.



De omgeving gaat zich heel anders gedragen als iemand in hun omgeving voor langere tijd ziek is. Als je een koudje hebt en een keelpijntje, dan heb je eerst alle bemoederlijke woorden, tot sinaasappeltjes aan toe.     Maar als het langer duurt en je je nooit beter voelt, alleen maar slechter…dan is het vooral zielig voor je omgeving. Men  voelt zich machteloos en komt met hele rijen met adviezen waar je echt zelf al aan gedacht hebt, of niets aan hebt. Heb je de acupuncturist van mijn moeder, osteopathie, chiropractie,  de dokter die hij/zij vertrouwt tot  de Surinaamse reiki/reading buurvrouw al geprobeerd?  Meestal begint zo een zin met ”Hier zit je vast niet op te wachten, maar…” Inderdaad, hier zit ik zeker niet op te wachten. Ik zit namelijk bijna 24 uur thuis op een dag te bedenken hoe ik zelf met de mensen om mij heen moet omgaan die zich allemaal zo ”anders” gedragen. En niet weten hoe ze met mijn beperkingen om moeten gaan. Men gaat verzwijgen dat ze leuke dingen doen, de ander houdt me op de hoogte dat ze leuke dingen gaan doen en weer een ander doet net alsof ik geen beperkingen heb en blijft maar vragen of ik mee dingen ga doen die ik niet kan. Ook heb ik tijden dat ik aanspreekbaar ben en andere tijden niet, want dan heb ik teveel pijn en teveel meds. Nu lijkt me dit niet het grootste probleem voor mijn omgeving, omdat gezonde mensen toch ook vaak tijd gebonden zijn qua beschikbaarheid. Toen ik nog werkte kon ik ook niet de prive mobiel opnemen.  Daarnaast vindt de omgeving het vooral verschrikkelijk voor mijn vriend, terwijl mijn vriend het juist verschrikkelijk voor mij vindt. Misschien kunnen mensen zich niet meer voorstellen dat je het samen thuis heel leuk kan hebben. Dat er met ”pijn” omgegaan kan worden. En dat ik en mijn vriend nog altijd lol hebben en kunnen lachen. Dat ”hoe was je dag” nu gewoon gaat over de ziekenhuisbezoekjes etc., maar dat ik naast mijn ziekte gewoon Gaby ben. Dat ik geen patient ben. Ik ben Gaby die ook een aandoening heeft…daarnaast had ik al 20 jaar ook een andere chronische ziekte: Astma…en daar heb ik ook elke dag medicatie en beperkingen van. Alleen merkte mijn omgeving dat alleen als de omgeving kwam logeren of als ik metmijn omgeving een berg ging beklimmen.

Op dit moment ben ik de omgeving een beetje zat. Het zou fijn zijn als de omgeving niet meer met zinnen zou komen als: ”Je moet positief blijven denken Gaby! Misschien kan je wel volgende maand naar dit en dat feestje komen.”‘ Ik zou graag tegen mijn omgeving willen zeggen dat ik super positief ben, maar wel erg realistisch. Ik heb nog nooit in mijn leven mijn ogen gesloten voor de realiteit…want ik zat veel te jong te dicht op een te harde realiteit. Ik heb nog nooit de kans gehad om mijn ogen te sluiten voor de realiteit. Maar we blijven positief hoor!

Dit aapje heeft dus bezoekuur…graag een uur, langer is te belastend. Daarnaast is het fijn als er geen chocola aan de bank wordt gesmeerd en dat er ook geen grote schoonmaak gedaan hoeft te worden als je langs bent gekomen. Ik heb namelijk nog geen thuiszorg, mijn buurvrouw wel, maar die is bejaard. Misschien moeten we dan maar het bezoekuurtje bij mijn bejaarde buurvrouw houden, krijgt zij ook weer eens bezoek, naast de thuiszorg.



{February 3, 2010}   Complex

 

Het is middag. Ik ben buiten en heb, met aanmoediging van de fysiotherapeuten een poging tot joggen gedaan. Mijn hand grijpt in mijn zak naar de koud geworden sleutel. En trekt snel en hysterisch weer terug. De aanraking is niet te verdragen, het voelt alsof iemand met een hamer op mijn zojuist 1e graad verbrandde vingers slaat.
Het is avond en ik zit op de bank. Ik neem steeds weer 10 druppels morfineachtige pijnstiller. Hoe meer ik er neem, hoe meer bedwelmd ik raak, hoe minder de pijn…zou je denken,. 10 druppels, 20, 30…55. Koude doek, in de mitella, uit de mitella. Het gaat wel weer.
En dan raakt mijn arm even mijn superzachte , gladde T-shirt aan. Er gaat een warmtegolf door mijn hele lijf. Op dat moment ‘voelt het alsof ‘ er een ijzeren pin in mijn arm wordt geslagen. Ik spring op. Meer morfineachtige pijnstiller zou nu niet meer helpen. Er moet grover geschut worden aangedragen.
Ik loop naar de keuken voor een laatste redmiddel. Ik hoor de artsen nog zeggen: ‘Het blijft toch puur gif!’
Bij elke stap die ik zet voelt het alsof mijn bot wordt uitgehold met een heel klein lepeltje. Het vel van mijn arm is weg en de lucht komt op het blote bot. Tegelijkertijd slaat iemand er met een hamer op en steekt er en ijzeren pin doorheen.

Ik zit bij de pijnpoli. Na 2 maanden wachten krijg ik dan een informerend gesprek. Ik heb een blaadje vast met wat enge oplossingen. Pacemakers, ruggenprikken, blokkades etc.
Ik zit met goede hoop en een goede sceptische houding. Maar de arts begint niet over mijn vragen. Hij kijkt naar mijn arm en zegt:
‘Aan je arm zie ik nu niets en kan ik nu ook niet vaststellen dat je CPRS hebt.’ ‘Laten we het dystrofie noemen, dat is een makkelijker woord.’ ‘Ik ga ervan uit wat de revalidatie arts mij heeft gezegd.’
Al mijn sarcasme slik ik in behalve: ‘Nou dan moet je vanavond maar even langskomen, als je een paars, grijze, grote aders en opgezwollen hand wilt zien. ’
De dokter ziet niets, dus het is er niet. De dokter ziet wel wat, dus er is wel iets. De dokter ziet niets, maar gelooft de pijn wel. De dokter weet dat ik pijn heb, maar het interesseert hem niet. De dokter gaat het om de functie en niet om de pijn. De pijn heeft geen functie.
Mijn arm doet het niet met pijn.
De pijn is er als mijn arm het doet. De pijn is er als mijn arm het niet doet. Als mijn arm is een kop met thee hangt en ik zie het niet, dan voel ik het ook niet. Als ik niet kijk, maar wel iets pak, dan laat mijn arm het los. Ondertussen zit ik nu bijna een jaar thuis met chronische, vaak ondraagbare pijn en een Kameleon als hand.
De dokter verteld dat ik moet bewegen en of ik wel beweeg.’ Ik ben nog nooit gestopt met mijn arm te bewegen sinds 6 Maart 2009 en heb net 3 maanden in revalidatie bewogen m.b.v. fysiotherapeuten en ergotherapeuten, gewichten en sensibiliteitsoefeningen. Mijn arm kwam er na 3 maanden met 0 verbetering en 100% verslechtering uit.
‘Beweeg je wel?’, vraagt de dokter,’Want je linkerarm is dunner dan je rechterarm en dat duidt op dat je hem ontziet’
Ik ontzie mijn arm niet, zeg ik, ik beweeg totdat ik niet meer KAN bewegen omdat er ijzeren pinnen, de lepels, de wonden, de messen en de hamers komen. Daarnaast zetten mijn bloedvaten en zenuw op, zodat ze geen ruimte meer in mijn hand hebben en klem komen te zitten…wil ik uitschreeuwen, maar ik doe het niet. De tranen van onbegrepen voelen brandden achter mijn ogen.
Ik moet naar een psycholoog. Om over de gevolgen van de pijn te praten, maar nog belangrijker…om te kijken of er toch niet ‘stiekem’ iets psychologisch eventueel misschien ten gronde ligt ervan,
Oh?…zeg ik vragend. Hebben de mensen met CRPS dan psychologische redenen? Nee, is het antwoord.
Tsja, lichaam en geest zijn verbonden met elkaar, natuurlijk snap ik dat.
Als ik nou van de 1 op andere dag wakker was geworden en ik had CRPS, dan snap ik dat er iets van psychologie erachter zou kunnen zitten. Maar CRPS na een duidelijk ongeluk/trauma? Nee, dan is het duidelijk…ik maak een klap en als gevolg heb ik CRPS lees ik in de richtlijnen van CRPS. Je kan CRPS krijgen na een ongeluk of na een operatie. Er staat niet dat je CRPS kan krijgen door een ‘psychologisch iets‘.
CRPS. Complex Regionaal Pijn Syndroom.
Omdat men het ‘complex’ noemt, betekent het niet dat het ook ‘complex ’ is. Misschien noemen ze het ‘complex’, omdat er niet genoeg wetenschap over is. Ze eigenlijk geen idee hebben over wat ze in G’dsnaam aan het doen zijn.
Laten we het eens ‘Simpel Regionaal Pijn Syndroom’ noemen. Misschien is het heel simpel, maar weten de wetenschappers het niet. Als iemand op de wereld uitvindt hoe het sympathische zenuwstelsel werkt en alle andere zenuwstelsels, dan zou diegene superrijk zijn. En zouden miljoenen patiënten geholpen kunnen worden. Dan zou niemand meer in een rolstoel zitten. En dan zou de rolstoelen fabriek failliet gaan. Net als de mensen die deze complexe naam hebben bedacht!

Nu gaat de anesthesist met een naald in mijn hals in het zenuwkopje een verdoving spuiten. En dan kijken we of dat werkt, of dat ik er een klaplong van krijg. Als het niet werkt, doen we het nog een keer. En als het dan echt niet werkt….dan hak ik simpel mijn complexe arm eraf!



{February 3, 2010}   Dystrofie, wie kent het nie…

De revalidatie doet pijn. Geen revalidatie doet pijn. Zonder medicijnen doet het pijn. Met medicijnen doet het pijn.
Nog tot 4 januari…en dan kan je zeggen dat de revalidatie niet helpt. Ik ben nog niet afgeschreven door de dokter…wie weet over een jaar…dan weet ik vast niet meer wanneer de pijn eigenlijk is opgehouden….ik ben nog niet afgeschreven door de dokter….tot 4 januari.
Verder onderzoek. We kunnen nog een foto maken van uw arm. Heeft dat zin?
‘ Nee‘, zegt de dokter.
Ik slik mijn sarcasme in. Waarom zou ik een foto maken van mijn arm? Dystrofie valt niet aan te tonen via onderzoek.
De onderzoeken zijn schaars en behandelingen zijn er eigenlijk niet. Ze doen maar wat….zeggen de dokters. We weten nog niets over het onsymphatische zenuwstelsel. Sympathiek.
En nu? Dan geen revalidatie? Acupunctuur, kleurentherapie, natuurartsen, goeroe‘s…elke dag komt iemand met een andere tip.
Hoofdpijn, rode vlekken op mijn gezicht, drankjes voor de darmen, tabletjes voor de maag, opioiden, zetpillen, jeuk, stoned, dronken, vergeetachtig, concentratie gebrek…medicijnen tegen de bijwerkingen van de medicijnen., slaappillen.
Wat gaan we doen? Naar Israel,,, het beloofde land, waar ze veel oorlog hebben, dus ook veel ervaring met gewonde mensen. Israel, want wie weet: Baat het niet, dan schaadt het niet.



{February 3, 2010}   Doctor Bootcamp

Het pijn zit in de brein. Doe het gips af en beweeg. Stop met je opioiden en ga maar schreeuwen van de pijn op de bank, het zit in je hoofd.

Nee, het zit in mijn arm, die wordt paars/zwart/grauw en krijgt kippenvel, elektrische schokken, spasme en vooral pijn! Beurse pijn, alsof er geen vel om je bot zit pijn, brandende pijn, hysterische pijn.

Als je door ons behandeld wilt worden ga je er mee akkoord dat je je focust op beter worden en niet op de pijn. Pijn heb je dat is een feit. Ik zeg niet dat je het bedenkt, ik zeg dat je de pijn in je hoofd beleefd. Er is wel iets met je zenuw aan de hand.

Maar wat is ‘’iets’’?

Tja, dat weten we niet. En dat weten ze in het buitenland ook niet, want ik hou mijn literatuur goed bij.
Stel je hebt iemand met pijn, die heeft een veel grotere hersenactiviteit dan iemand zonder pijn. Kijk maar op dit plaatje van deze scan. Als je arm eraf is heb je ook nog pijn, omdat je zenuwen in je hoofd zitten en niet meer in je arm, want je arm is eraf.

Maar mijn arm zit er nog op en mijn zenuwen zitten erin en die doen pijn!
Dokter Bootcamp, jij hebt alleen met het buitenland te maken op het moment dat de commerciële medicijnen industrie jou op de hoogte houdt van nog meer placebo pillen.

Je opioiden zijn allemaal placebo effect, daar kan je net zo goed nu mee stoppen.

Maar waarom helpen de opioiden niet meer goed en moet ik steeds meer nemen voor hetzelfde effect?

Ehm, ja, dat is het 2e placebo effect…dat het niet meer helpt, ook allemaal nep. En ik had je hele andere pijnstillers voorgeschreven.

Oh, u bedoelt Amitriptiline, Gabapentrine en Lyrica??? De medicijnen waarvan ik tegen muren oploop, niks meer voel, wazig zie en de apotheek opbel dat ik in een bad trip zit, die nog 8 uur lang gaat  duren , zonder tegengif!

Nee, we willen je niet martelen, maar dat is de behandeling die we hebben. Gebruik nog maar de opioiden en probeer zonder gips, stop je arm in een zak met bonen.

Daar schud ik de hand van dokter Bootcamp op deze deal. Met spoed behandeling vereist, Ready to go zonder gips naar de secretaresse om Ergotherapie, Fysiotherapie en als klap op de vuurpijl een Maatschappelijk werkster in te plannen.

Gewoon omdat we het van alle kanten even willen bekijken.



{February 3, 2010}   Medical center Gabstar

3 huisartsen, 1 Arbo arts, 2 1e hulpen,1 2nd opinion, 2 orthopeden, 2 ziekenhuizen, 1 neuroloog…en nog een neuroloog..1 fysiotherapeute, 1 anesthesist = pijndokter, 1 onderzoeker/wetenschapper, 1 professor..4 prikken, 2 foute prikken, 1 stijve been, 2 blauwe plekken,1 EMG, 3 röntgenfoto’s, 4 soorten pillen, waarvan 1 bruis, 1 crème, 3 drukverbanden, waarvan 1 witte met watten, 2 mitella’s…1 val…3 maanden later…

Hoe gaat het met je arm..Beter? Vragen mensen hoopvol…
Niet beter, niet slechter, soms slechter, soms ontkend, soms gekmakend. Erover praten, er niet over praten.

De neuroloog vindt het geen typische zenuwpijn…
De pijndokter vindt het geen typische posttraumatische dystrofie.
Het heeft de symptomen van een klem zittende zenuw. Mijn zenuw doet net alsof ie klem zit…wanna Be klem zenuw, maar de EMG is goed.
Mij hand is paars, elektrisch, soms gezwollen, beurs, overgevoelig voor lucht en alle andere aanrakingen. De serie House kijken wordt nu wel een soort 3-D gevoel :-)

Soms gezellig, soms pijn uitblazen, soms high en misselijk van de Tramadol (soort morfine).
Soms tegen een muur oplopen van de Gabapentrine (oud epilepsie medicijn)
Soms overdag ‘wakker aan t slapen’ van de Ama-nog-iets-trine (oud antidepressiva) en nu een nieuwe..(oud hoestbruistablet)..alleen niet te betalen, dus nog in de apotheek-vitrine..
Enne, een stinkcrème… voor nog onduidelijke redenen :-)

De Professor vindt vindt dat de zenuw beschadigt is…maar daar is niets aan te doen.
Posttraumatische Dystrofie valt te behandelen…tenzij het niet weggaat..en dan is het Chronisch….Volgende patiënt!



et cetera