Daily life with Complex Regional Painsyndrome CRPS











{October 24, 2013}   Een vreemdeling zeker

media_xl_1015201

Ik lig met mijn baby meisje op bed en zie de Zwarte Pieten discussie dagelijks voorbij komen op internet. Ik hou mij in, tot vandaag. Het is vandaag een belangrijke dag. Baby Aviya is 100 dagen geworden en het is de allerlaatste dag dat ik 33 jaar ben, want morgen is het feest. Als ik mij nu niet uitspreek dan gebeurt het pas op mijn 34e.
Zwarte Piet, wie kent hem niet? De leuke, vrolijke, lenige, mooie Pieten, die eigenlijk veel leuker zijn dan Sinterklaas. Ons Nederlandse kinderfeest, en dat is het. ‘Een feest’; Een samenkomst van mensen, om enige tijd genoeglijk door te brengen met bijv. zang, dans, spel en al dat lekkers, meestal ter gelegenheid van iets bijzonders.
Een feest moet voor iedereen een feest blijven, ongeacht of we het ermee eens zijn of niet of het wel of niet een leuk feest is voor iedereen. Daar spreek ik mij niet over uit. Ook niet over of we wel of niet belazerd worden op datzelfde feest. Het moet immers wel een feestje blijven. En hier komt mijn confessie:
Ik heb Witte Piet gespeeld in 1996 in het kader van een multiculturele samenleving. Ja, mijn goede vriend, u hoort het goed, ik was een vreemdeling zeker, de allochtoon onder de Zwarte Pieten. Nu was ik als Witte Piet een beetje mislukt. Ik vond het zo spannend als 16-jarige om Witte Piet te mogen spelen voor de hele school, dat mijn gloeiende, rode wangen priemend door de witte schmink heen kwamen. Ik was dus eigenlijk een lichtroze Piet, maar dat zag niemand, want in de essentie was ik wit. Mijn acteercarriĆØre was al vroeg begonnen en ook vroeg beĆ«indigd, door mijn CRPS. CRPS krijgen meer blanke mensen dan donkere mensen. Ik was achteraf liever de Zwarte Piet geweest.
Nu is Witte Piet dan ook niet via de schoorsteen naar binnen gegaan, maar via de zonnepanelen op het dak. Sinterklaas droeg het paard op zijn rug, want het paard had er genoeg van om altijd voor het karretje gespannen te worden. In 1996 pasten wij ons al aan in het culturele Sinterklaasfeest.
Zelfs de religies passen zich in deze tijdsgeest enigzins aan.
Wat ik nu echt wil zeggen is: “Zijn we in Nederland echt zo een stelletje vastgeroeste mensen, dat denkt dat het een kut-feest wordt, als we de Zwarte Pieten een ander kleurtje geven? Denken we nou echt dat onze kinderen minder blij zijn met hun pepernoten en kadootjes, als ze die door een blauwe, groene of gele hand uitgedeeld krijgen?!”
Naast Rode en Groene Piet staan Hoofddoek Piet, Rolstoel Piet, Gay Piet, Pita en Argentijnse Maxima Piet hand in hand. Want als er mensen zijn die diep gekwetst raken door dit mooie feest, dan slaan we de plank mis!

Advertisements


et cetera